Chapter Title : വരമ്പുകൾ ഇല്ലാതെ 2 [Adam]

കവിളിൽ തുടുത്ത കണ്ണുകളിലേക്ക് റോഹിത്ത് നോക്കി.

ഒരുനിമിഷത്തെ മയക്കം ആ കണ്ണുകളിൽ. എന്നിട്ടു, "It's late, you must be tired. Let's sleep" (ഒരുപാട് വൈകിപ്പോയി, നീ തളർന്നിരിക്കുമല്ലോ, നമുക്ക് ഉറങ്ങാം) . ഒരു നിർദ്ദേശമെന്നതിലുപരി, അതൊരു ശാസന പോലെയാണ് മായയുടെ കാതിൽ വീണത്.

ചുണ്ടുകടിച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ട്, നിറകണ്ണുകളോടെ അവൾ എഴുന്നേറ്റ് കിടക്കയിൽ പുറം തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഏട്ടൻ സംതൃപ്തനാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ഇന്നത്തെ രാത്രിയിൽ ഇനി കൂടുതലൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട.

എവിടെയോ അല്പം നിരാശ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഏറെ താമസിയാതെ, അവൾ ഉറങ്ങിപ്പോയി. ചെറിയൊരു സ്വപ്നത്തിൽ, ഒരു ചൂടുള്ള കൈ തന്നെ ഉള്ളം കൈയ്യിലെടുത്ത് സംരക്ഷിക്കുന്നതായി അവൾക്കു തോന്നി.

കിതപ്പുകൾ അടങ്ങി, ശരീരത്തെ ചൂടുവിട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു പുതപ്പെടുത്ത് രണ്ടുപേരും കുറച്ചു നേരം കിടന്നു. പുറത്ത്‌, പാതിരാവിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ പതുക്കെ മഴത്തുള്ളികൾ വീഴാൻ തുടങ്ങിയ ശബ്ദം.

പിന്നെ, പതുക്കെ റോഹിത്ത് എഴുന്നേറ്റു. ചുറ്റും നോക്കുന്ന പ്രതീതിയില്ലായിരുന്നു, എന്നിട്ടും ഒരു പുതപ്പ് എടുത്ത് മായയ്ക്ക്‌ പുതച്ചുകൊടുത്തു. പിന്നെ, വാതിലിനരികിലെ പഴയ ഷർട്ടും ബനിയനും ഒരെടുപ്പിൽ അണിഞ്ഞു. പിന്നെ, ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് പാന്റ്സുമിട്ടു. അതെല്ലാം നോക്കി മായയും ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു.

ഏട്ടൻ വെറും ബനിയനിലുള്ള കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ മിനുസമുള്ള നെഞ്ചിലേക്ക് അറിയാതെ വീണു.

"Don't look like that..." റോഹിത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പിൽ ഒരു ചെറിയ ശാസനയുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു നാണം അവളുടെ കവിളിൽ ചുവപ്പണിയിച്ചു.

പഴയ ട്രൗസറിനിട്ടു ഷർട്ടുമെടുത്തു മായ അണിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും ബെഡ്‌ഷീറ്റ് എടുത്ത് സ്വയം ചുറ്റിയ ശേഷമാണ് അവൾ റോഹിത്ത് നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക്