Chapter Title : വരമ്പുകൾ ഇല്ലാതെ 2 [Adam]

കന്യകാത്വത്തിന്റെ ആത്മസംഗീതം.

'ഹൊ...' നെഞ്ചിനുള്ളിൽ നിന്നുയരുന്ന, നിവൃതിയും വേദനയും ചേർന്ന ഒരു വേറിട്ട സംഗീതം.

പതിയെ, പതിയെ ആദ്യത്തെ തീവ്രത കുറഞ്ഞു. ഒരു പുതിയ അടുപ്പം മനസ്സിനെയും ശരീരത്തെയും പൊതിഞ്ഞു. പാതിമയക്കത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതിനു മുന്നേ, പലവട്ടം മായ ആ പേര് വിളിച്ചിരുന്നോ എന്നറിയില്ല:

"ഏട്ടാ...ഏട്ടാ..."

വേദന ഉരുകിയൊലിക്കുന്നത് പോലെ, അതിന് പകരം ഒരോരോ നാഡികളിലും തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു അനുഭൂതി. സ്നേഹത്തിന്റെ, ആർദ്രതയുടെ ഒഴുക്ക് - അതോടെ ഒരു പുതിയ താളം.

പതിയെ, റോഹിത്തിന്റെ ചലനങ്ങൾ കൂടുതൽ ശാന്തമായി, കൂടുതൽ അർത്ഥവത്തായി. മായയെയും തന്നെയും വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്ന, ജ്യോതി പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ കണ്ണികൾ കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കുകയാണ് അവനിപ്പോൾ.

അവളുടെ മാറിടത്തിനടുത്തായി മുഖം പൂഴ്ത്തി, അവൻ അവിടെ ഒരു മൃദുചുംബനം നൽകി. എന്നിട്ട് കാതിൽ അടക്കം പറഞ്ഞു:

"I love you Maya...You are mine now, forever..."

ആത്മാവിന്റെ ഉടലാഴങ്ങളിൽ വേദനയുടെ അവസാന അലകളും അലിഞ്ഞുപോകുന്നത് പോലെ. ശരീരം പൂർണ്ണമായും അടിയറവു വെച്ചു, ഇനി ഇത്ര തിടുക്കമില്ലാത്ത, നിയന്ത്രണമുള്ള, പ്രണയത്തിന്റെ ഈണങ്ങളിൽ മുങ്ങിപ്പോകാവുന്ന രാത്രിയുടെ ശേഷിപ്പുകൾ.

ഓരോ ചലനങ്ങളിലും മായയോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം. താൻ സമ്മാനിച്ച വേദനയിൽ ഒരു ലജ്ജ, എന്നാൽ ആ വേദന നൽകാനായതിന്റെ അഭിമാനവും. അവളെ തന്റെ ഭാഗമാക്കാനായതിന്റെ ഗർവ്വും ആശ്വാസവും.

പതുക്കെ, റോഹിത്തിന്റെ നിശ്ചലതയിൽ, തന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും ചലനങ്ങൾക്കായി മായ കൊതിച്ചു. ശരീരത്തിനുള്ളിലെ വേദന അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു ശൂന്യത. അത് നികത്തണമെന്ന ആരാധന, അവനോട് കൂടുതലടുക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം. പതുക്കെ അവളുടെ കാൽക്കുഴകൾ അവന്റെ നടുവിലേക്ക്