Chapter Title : വരമ്പുകൾ ഇല്ലാതെ 2 [Adam]

"We shouldn't," റോഹിത്തിന്റെ മറുപടിയിൽ എതിർപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, നിഷേധിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ലെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു സംഘർഷം ആ ശബ്ദത്തിലും.

"Why?" അവൾ ചോദിച്ചു. "We love each other."

"Maya... It's complicated."

"Why is it complicated?" ശബ്ദത്തിൽ പ്രകടമായ വാശി. അതോടൊപ്പം, മറ്റൊരു വികാരം ആ ശബ്ദങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ വിറയലില്‍ കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു - ഇഷ്ടം നിഷേധിക്കപ്പെടാനുള്ള ഭയം.

റോഹിത്തിനും ഉത്തരം നൽകാനായില്ല. സമൂഹം, വീട്ടുകാർ, വല്ല്യമ്മ, കോളേജ്, ജീവിതം...കണ്ണടച്ചാൽ ഒരുപിടി പ്രശ്നങ്ങൾ. ഇതൊരു പാപമല്ലെന്ന് സ്വയം പറയാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്, എന്നാൽ ആധിയും കുറ്റബോധവുമാണ് മനസ്സിനെ ഭരിക്കുന്നത്.

"ഏട്ടാ പ്ലീസ്..." മായയുടെ അപേക്ഷയിൽ നേരിയ നിലവിളിയുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ, അവന്റെ കാതിലോതി - "I love you ഏട്ടാ...only you...forever..."

റോഹിത്തിന് സ്വന്തം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പ്രക്ഷുബ്ധമാകുന്ന എന്തൊക്കെയോ അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. പിന്നെ, എല്ലാം തകർത്തുകൊണ്ട് മുന്നേറുന്ന ഒരു അലകടൽ പോലെ, ഉള്ളിലെ പോരാട്ടങ്ങൾ എവിടെയൊക്കെയോ തകർന്നു വീണു.

"അത് മാത്രമല്ലേ പ്രധാനം?" അവസാനമായി അവൻ ചോദിച്ചത് സ്വയം ഉറപ്പു വരുത്താനായിരുന്നു - സ്നേഹം മാത്രമല്ലേ എല്ലാം ന്യായീകരിക്കുന്നത് ?

ഉത്തരമൊന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചിട്ടും തേങ്ങലുകള്‍ പുറത്തേക്കു വരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ മായയുടെ മാറിടം ഉയർന്നും താഴ്ന്നും കൊണ്ടിരുന്നു.

റോഹിത്തിന് തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടി വന്നു. പറയാൻ പോകുന്നതൊന്നും പൂർണ്ണമായും ശരിയാകില്ല എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ, അവൻ അവളേയും തന്നെയും ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ പാതയിൽ തള്ളിവിട്ടു...

കവിളുകൾക്ക് താഴെ വീഴുന്ന കണ്ണുനീരുകളിൽ വലിയ നാണമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. പരാജയം അംഗീകരിച്ചതിന്റെ ഒരലച്ച തന്നെയാണ് ഈ മൗനവും, ദുഃഖത്താൽ ഊറിപ്പോയതുപോലുള്ള ശ്വാസവും. എന്തിന് വിധി ഇങ്ങനെ വേർതിരിക്കണമെന്ന ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഈ നിരാശയുടെ തീരത്ത് കിടക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നില്‍, തന്റെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിൽ അവന്റെ വിരലുകൾ അനുവാദം ചോദിക്കാതെ നടത്തിയ ആ പര്യവേഷണം അവളെ ഒരു പുതിയ വേവലാതിയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടത്. എത്രയും പെട്ടെന്ന് മായ ഉരുണ്ട് അവനെ നേരിട്ടു.

"വേണ്ട ഏട്ടാ..." - അപ്പോഴും, അവളുടെ കണ്ണിൽ വേദനയുടെ കണ്ണുനീർ.

എന്നാൽ, റോഹിത്തിന്റെ മുഖത്തെ നിശ്ചയദാർഢ്യം അവളെ അമ്പരപ്പിച്ചു. ചില നിമിഷങ്ങളിൽ അവൻ തന്നെ അല്ലാതായി