Chapter Title : വസുന്ധര എന്റെ അമ്മ [Smitha]

അസുരവേഗത്തിൽ പിടഞ്ഞു.

മുരൾച്ചയും സീൽക്കാരവും ആ കെട്ടിടത്തെ മറിച്ചിടും എന്നുപോലും തോന്നി വസുന്ധരയ്ക്ക്.

അവസാനം അവരുടെ അരക്കെട്ടുകൾ വിറയലോടെ ചേർന്നമർന്നു.
കിതപ്പിന്റെ ശബ്ദവും വിയർപ്പിന്റെ മണവും അവിടെ നിറഞ്ഞു.

ശരീരചലനങ്ങൾ പതിയെയായി.

"തീർന്നോ സോമാ?"

പുറത്ത് നിന്ന് വസുന്ധര വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.

ശബ്ദം കേട്ട് അവർ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് ദ്വാരത്തിലൂടെ നോക്കി.

“വേഗം തുണിയൊക്കെ ശരിക്കിട്ട് രണ്ടാളും ഒന്ന്… ഒന്നിങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങി വന്നേ!"

വസുന്ധര വീണ്ടും വിളിച്ചു.

രണ്ടുപേരുടെയും മുഖങ്ങളിൽ ഭയവും ജാള്യതയും നിറയുന്നത് വസുന്ധര കണ്ടു.
അവർ വസ്ത്രങ്ങൾ യഥാസ്ഥാനങ്ങളിലിട്ടുകൊണ്ട് മുടി കോതിയൊതുക്കി വാതിൽക്കലേക്ക് വരുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
വാതിൽ തുറന്നു.
ദേവുവിനെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"ഞ്ഞി ദ് ന്ത് ഭാവിച്ചാ ന്റെ ദേവൂ?"

കയ്യോങ്ങിക്കൊണ്ട് വസുന്ധര ചോദിച്ചു.

"ഈ നാറി സോമന് പെണ്ണും പെടക്കോഴീം ന്നും ല്ലാന്ന് വെക്കാം..അദ് പോലെയാ ഞ്ഞി? ന്റെ മോൻ വിനൂന്റെ ഒപ്പരം പടിയ്ക്കണ ഒരു പെൺകുട്ടി ല്ല്യേ അനക്ക്, നായിന്റെ മോളെ?"

ദേവുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

"ത്ര നാളായീടാ ഇദ് തൊടങ്ങീറ്റ്?"

വസുന്ധര സോമന്റെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി.

"ങ്ങനെ ന്നൂല്ല ഏട്ടീ ..നമ്മ ങ്ങനെ ബെർതെ..."

അവന്റെ സ്വരം വിറച്ചു.

"... നമ്മ ങ്ങനെ ബെർതെ! മിണ്ടല്ല് കേട്ടാ ഞ്ഞി, നായ്ന്റ മോനെ! നാണവൊണ്ടാടാ അനക്ക്! ന്റെ അമ്മെന്റെ പ്രായവൊള്ള ഒരുത്തീന്റെ ഒപ്പരം!"

"ഞ്ഞി അങ്ങനെ ഒണ്ടാവൂല്ല ഏട്ടി.."

സോമൻ പതിയെ പറഞ്ഞു.

"വേണ്ട!"

കലി മാറാതെ വസുന്ധര പറഞ്ഞു.

"നിർത്തണ്ട! ഫുൾ ടൈം ആയിക്കോ. എപ്പ വേണേലും ആയിക്കോ ന്റെ മോനെ! അനക്ക് എന്താ? ഏഹ്? അനക്കെന്താ?"

അവളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.

"പക്ഷെ ഇങ്ങ രണ്ടാളും അന്റെ പൊരേൽ പണിക്ക് വരുകേം വേണ്ട! അദ് കൊണ്ട്, രണ്ടാളും വേറെ പണി അന്വേഷിച്ചോ!"

"ഏട്ടീ!!"

ദേവു നിസ്സഹായതയോടെ വസുന്ധരയെ നോക്കി.

സോമനും നിസ്സഹായനായി.
സോമൻ വർഷങ്ങളായി പണിക്ക് വരുന്നതാണ് അവിടെ.
മറ്റൊരിടത്തും അവൻ പണിക്ക് ഇതുവരെ പോയിട്ടുമില്ല.
ഒരു പണി, അതും സ്ഥിരമായി കിട്ടുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമല്ല. എങ്ങും ബംഗാളിപ്പയ്യന്മാരാണ്. നാട്ടുകാർക്കും അവരെയാണ് ഇഷ്ടം. മാത്രമല്ല ചുറ്റുമുള്ളത് കോട്ടയത്ത് നിന്നും