Chapter Title : വഴി തെറ്റിയ കാമുകൻ 17 [ചെകുത്താൻ]

ആളുകൾ വരുമ്പോ ലെച്ചു ഇല്ലേൽ മോശമല്ലേ...

എങ്കി അതിനുമുൻപ് ഞങ്ങൾ പോയി പർച്ചേഴ്സ് തീർക്കട്ടെ...

മ്മ്... അഫിയോ പ്രിയയോ ലെച്ചുവിന്റെ കൂടെ എപ്പോഴും വേണം... ആ അജയ് അവളുടെ പിറകെ തന്നെയാണ് അവളെ ഒറ്റക്ക് നിർത്തരുത്...

എങ്കി ഞാനും റിയേച്ചിയും പോട്ടേ... അവര് മൂന്നാളും അവിടെ നിന്നോട്ടെ...

അത് വേണ്ട നിങ്ങൾ രണ്ടാളും മാത്രം പോയാലും ശെരിയാവില്ല അഫിയേയോ പ്രിയയെയോ കൂട്ടിയിട്ട് പോ അവിടെ അവർ ആരേലും ഒരാൾ മതി...

മ്മ്...

വാവ : രണ്ടാളും കൂടെ ഇവിടെ പഞ്ചാരയടിച്ചോണ്ടിരിക്കുവാണോ കല്യാണത്തിനു പോവണ്ടേ...

മുത്ത് : ഞങ്ങൾ റെഡിയാ...

വാവ : നിനക്ക് തട്ടമൊന്നും ഇടണ്ടേ...

മുത്ത് : തട്ടം കുത്തിയാൽ മാത്രം മതി ഞാൻ പെട്ടന്ന് വരാം...

അവൾ മുകളിലേക്ക് പോയി വാവ എന്റെ അരികിൽ വന്ന് സോഫയിൽ ഇരുന്നു

എനിക്കറിയുന്ന ആളാണോ...

നീ അത് വിട്ടില്ലേ...

പറ ഇക്കാ... അറിഞ്ഞില്ലേ എനിക്കൊരു സമാധാനം കിട്ടില്ല...

നീ അറിഞ്ഞിട്ടു വേണം ആകെ പുകിലാവാൻ...

ഞാനാരോടും പറയില്ല... പ്ലീസ് നല്ല ഇക്കയല്ലേ... പറ മുത്തിപ്പോ വരും...

അവള് വന്നാലെന്താ...

ഞാനിങ്ങനെ ഇങ്ങളെ അടുത്തിരിക്കുന്ന കണ്ടാൽ എന്നെ പച്ചക്ക് തിന്നുമവൾ...

എന്തിന്...

ഞാൻ നിങ്ങളെ വളച്ചാലോ എന്ന് പേടിച്ചിട്ട്...

ആഹാ എങ്കി അതൊന്നു കാണണമല്ലോ...

പറ ഇക്കാ... പ്ലീസ്...

നിന്റെ ഇക്കാക്ക...

ഹേ... ഇങ്ങള് അവളെയും വളച്ചോ... അഫിത്ത അറിയുമോ...

ഞാനല്ല കുരിപ്പേ... അനു...

ഹേ...

ഹാ...

ഇതെങ്ങാനും ഇവിടെ ആരേലും അറിഞ്ഞാൽ എന്താ ഉണ്ടാവുക... അറിഞ്ഞിട്ട് ഇങ്ങളെന്താ ഒന്നും പറയാഞ്ഞേ...

നീ ആയിട്ട് ആരോടും പറയാതിരുന്നാൽ മതി അവരെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം...

സ്റ്റെപ്പിറങ്ങിവരുന്ന മുത്തിന്റെ കൊലുസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് വാവ എഴുനേൽക്കാൻ പോയതും അവളെ പിടിച്ച് സോഫയിലേക്കിരുത്തി തോളിൽ കൈ ഇട്ട് പിടിച്ചു

വിടിക്കാ... അവള് കണ്ടാൽ പ്രശ്നമാകും...

നമുക്ക് നോക്കാന്നെ...

ഇക്കാ... വേണ്ട അവൾക്ക് നല്ല ദേഷ്യം വരും...

വാവ പേടിയോടെ എഴുനേൽക്കാൻ ശ്രെമിക്കെ ഇറങ്ങി വരുന്ന മുത്ത് ഞങ്ങൾ ഇരിക്കുന്ന കണ്ട് ഭാവവെത്യാസമൊന്നുമില്ലാതെ

മുത്ത് : ഞാൻ റെഡി പോയാലോ...

വാവ കണ്ണ് മിഴിച്ചവളെ