Chapter Title : വേദു- പങ്കിടപ്പെട്ട നാടൻ കനി [ഗില്ലി ബാല]

വശ്യത എനിക്ക് കൃത്യമായി അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ നാണം കലർന്ന കണ്ണുകളോടെ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലും ആ തൊടലുകൾ വല്ലാത്തൊരു വികാരം ഉണർത്തുന്നുണ്ടെന്ന് ആ ശ്വാസത്തിന്റെ വേഗതയിൽ നിന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

അമ്പലത്തിന്റെ വശത്തുള്ള വലിയ ആൽമരത്തിന്റെ തണലിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു. ഞാൻ അവളെ അല്പം കൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു, എന്റെ നീളമുള്ള മുടിയിഴകൾ അവളുടെ മുഖത്ത് തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.

"ഇനി എങ്ങോട്ടാ ശ്യാമേട്ടാ?"

അവൾ കൊഞ്ചലോടെ ചോദിച്ചു.

"എങ്ങോട്ട് പോകാൻ... എത്രയും പെട്ടെന്ന് റൂമിലേക്ക് തന്നെ ഓടിയെത്തണം. എനിക്ക് ഈ സാരി മുഴുവൻ അഴിച്ചുമാറ്റി നിന്നെ ശരിക്കൊന്ന് കാണണം,"

അവളുടെ കാതിൽ ഞാൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ എന്റെ തോളിൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു.

അമ്പലത്തിലെ ദർശനം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ കാറിലേക്ക് കയറി. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തതും വേദു അസ്വസ്ഥതയോടെ അവളുടെ സാരിയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കാറിന്റെ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് നേരിയൊരു പരിഭ്രമം ഉണ്ടായിരുന്നു.

"ശ്യാമേട്ടാ, വണ്ടി ഒന്ന് ഒതുക്കി നിർത്ത്. എനിക്കീ സാരി ഒന്നുകൂടി നേരെ ഉടുക്കണം. അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ഏട്ടൻ താഴ്ത്തി വെച്ചതുപോലെ വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ നാണക്കേടാവും,"

അവൾ സാരിയുടെ മടക്കുകൾ വലിച്ചുയർത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"അതിനെന്താ മോളേ, ഇത്രയും നല്ലൊരു കാഴ്ച്ച അവര് കാണുന്നതിൽ എന്താ തെറ്റ്?"

ഞാൻ കുസൃതിയോടെ കാറിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

"ദേ ശ്യാമേട്ടാ കളിയാക്കാതെ... അമ്മ എന്താ വിചാരിക്കുക,"

അവൾ കൊഞ്ചലോടെ പിണങ്ങി.

കാറിനുള്ളിലിരുന്ന് ആ കുറഞ്ഞ സ്പേസിൽ സാരി ശരിയാക്കാൻ അവൾ നോക്കിയെങ്കിലും, ശരീരം വളച്ച് കുത്തിയിരുന്ന് അത് ശരിയാക്കുക എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.

ഒടുവിൽ, മെയിൻ റോഡിൽ നിന്നും മാറി അധികം ആളുകളോ വണ്ടികളോ വരാത്ത ഒരു വിജനമായ ഇടവഴിയിലേക്ക് ഞാൻ കാർ തിരിച്ചു. വലിയ മരങ്ങൾ തണൽ വിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന, ആരും പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു വഴി വശത്ത് ഞാൻ വണ്ടി നിർത്തി.

"ദാ... ഇവിടെ ആരും ഇല്ല. പുറത്തിറങ്ങി വേഗം നേരെ ഉടുത്തോ,"

ഞാൻ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് പറഞ്ഞു.

വേദു കാറിന് പുറത്തിറങ്ങി, ചുറ്റും നോക്കി ആരും