Chapter Title : വേദു- പങ്കിടപ്പെട്ട നാടൻ കനി 11 [ഗില്ലി ബാല]

കുത്തു തന്നു.

"നിങ്ങൾക്ക് വട്ടാ! അനുഭവിച്ചതൊക്കെ ഞാനല്ലേ... കുറച്ചു സുഖം കിട്ടുമെന്ന് കരുതിയിട്ട് എന്താ കാര്യം? എന്നെ അങ്ങ് പഞ്ചറാക്കി അയാള്! കാലൊന്ന് അടുപ്പിച്ചു നടക്കാൻ ഞാനെത്ര ദിവസം എടുത്തെന്നു വല്ല അറിവും ഉണ്ടോ ഏട്ടന്?"

"പക്ഷേ കഥയിൽ നീ ഒടുക്കത്തെ സുഖം കിട്ടി എന്നാണല്ലോ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്... അതും ഞാൻ തരുന്നതിന്റെ ഇരട്ടി!"

ഞാൻ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.

"ഹാ... ഇതൊക്കെ കാരണമാ ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ലെന്ന് വെച്ചേ. അങ്ങേർക്ക് നിങ്ങളെക്കാൾ കഴിവുണ്ടെന്ന് എങ്ങനെ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി പറയും ശ്യാമേട്ടാ... അത് കേട്ട് നിങ്ങൾക്ക് വിഷമമായാൽ എനിക്ക് സഹിക്കുമോ?"

അല്പം ചിരിയോടെ അവൾ എന്റെ കൺതടങ്ങളിൽ തൊട്ടു.

"ഓഹ്... എനിക്കാ ഈഗോ ഒന്നും ഇല്ലടീ. എല്ലാ ആണുങ്ങൾക്കും ഒരേ സാമാനം ഒന്നും ദൈവം കൊടുക്കില്ലല്ലോ. അയാൾക്ക് കഴിവ് കൂടുതൽ ആണെന്ന് വെച്ച് ഞാൻ കഴിവ് കെട്ടവൻ ആവുകയുമില്ല. അത് മനസ്സിലാക്കാനും അറിയാനുമുള്ള ബോധമൊക്കെ എനിക്കുണ്ട്. അതൊന്നും ആലോചിച്ച് നീ വെറുതെ ടെൻഷനാവേണ്ട. എനിക്ക് ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ സുഖം കിട്ടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് നീ എത്രത്തോളം എൻജോയ് ചെയ്തു എന്ന് അറിയുമ്പോഴാണ്."

ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവൾ അല്പം നാണത്തോടെ കുണുങ്ങി പറഞ്ഞു:

"ഞാനിതൊക്കെ ഉൾക്കൊണ്ട് വരാൻ സമയമെടുക്കും. പക്ഷേ ഇത് ഇങ്ങനെ എഴുതാനൊക്കെ ചെറിയൊരു സുഖം തോന്നുന്നുണ്ട്..."

"അതിനേക്കാൾ സുഖം എനിക്ക് വായിച്ചപ്പോൾ തോന്നി... ആ വാഴത്തോപ്പിലെ ഷെഡിന്റെ ഉള്ളിൽ മൊത്തം ഞാൻ വൃത്തികേടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്!"

അതുകേട്ടതും അവൾ ആദ്യം എന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. പിന്നെ വേദു പൊട്ടിചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വയറു വേദാകത്തക്കവണ്ണം അവൾ അമർത്തി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

"അപ്പോ അവിടെ ചെന്നിട്ടാണോ ഇതൊക്കെ വായിച്ചത്?"

ചിരിക്കിടയിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.

ഞാൻ അതെ എന്ന് തലയാട്ടി.

അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

"എന്തിനാ ശ്യാമേട്ടാ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് കാണിച്ചു കൂട്ടുന്നത്? ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വന്നു നോക്കിയാൽ ഈ നാട്ടിലെ വില മൊത്തം പോകും കേട്ടോ!"

"ഓ പിന്നെ... അവിടെ ആരു വരാനാ! ചുറ്റുവട്ടം മുഴുവൻ പന്നി കയറാതിരിക്കാൻ വേലി കെട്ടി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ പണിക്ക് ആളെ വിളിച്ചാൽ മാത്രമേ അവിടെ ആരെങ്കിലും വന്നുപോകുകയുള്ളൂ.