Chapter Title : ? വീണ ടീച്ചർ ?[കൊമ്പൻ]

“അമ്മെ പ്ലീസ് അമ്മെ, ഇനിയിങ്ങനെ ഉണ്ടാകില്ല….”

“പോയിരുന്നു പഠിക്ക്!”

അച്ചു അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ട് പഠിക്കാനാരംഭിച്ചു. അത്താഴത്തിന്റെ സമയമായിട്ടും അനന്തുവിനെ കാണാഞ്ഞപ്പോൾ വീണ യുടെ ഉള്ളൊന്നു കാളി, അവനിനി വല്ല അപകടവും പറ്റി കാണുമോ എന്നവളോർത്തു. ഫോൺ എടുത്തു ഡയൽ ചെയ്തപ്പോഴും അവന്റെ ഫോണിൽ റിങ് ചെയ്യുന്നുണ്ട് പക്ഷെ എടുക്കുന്നില്ല. അച്ചുവിന്റെ ക്‌ളാസ് മേറ്റ്സിൽ ചിലരുടെ നമ്പറിലും അവൾ വിളിക്കാനും മറന്നില്ല. പുറത്താണെങ്കിൽ നേരിയ മഴക്കോളും ഇടിയും മിന്നലുമുണ്ട്, വീണയുടെ മനസ് മകനെ തല്ലിയതോർത്തു ദുഖിച്ചു. ഒടുക്കം അനന്തുവിന്റെ ഒപ്പം ഫുട്ബാൾ കളിക്കുന്ന സുജിത്തിന്റെ വീട്ടിലുണ്ടെന്നുള്ള വിവരം അവരുടെ ലാൻഡ്‌ലൈനിൽ വിളിച്ചപ്പോൾ വീണക്ക് കിട്ടി.

“രമണിയേച്ചി, ഞാനിപ്പോ വരാമേ….”

വീണ തലവഴി നൈറ്റി ഊരിയെറിഞ്ഞു, വേഗം സാരിയുടുത്തുകൊണ്ട് കാറുമെടുത്തു സുജിത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ദൃതിയിൽ ഉടുത്ത സാരി ആയതുകൊണ്ട് പൊക്കിൾ കാണാമായിരുന്നു. പക്ഷെ വീണയത് കാര്യമാക്കിയില്ല!.
അവളുടെ മനസ്സിൽ അനന്തു തന്നെ എന്തെങ്കിലും അവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് പറയുമോ എന്ന പേടി ഉണ്ടായിരുന്നു, അവൻ ഇടക്ക് തന്നെ ദേഷ്യം വരുമ്പോ എടി പോടി എന്നൊക്കെ വിളിക്കാറുണ്ട്, പലപ്പോഴും അവനെ തെറ്റിൽ നിന്നും തടുക്കാൻ, ഒന്ന് ഉപദേശിക്കാൻ ടീച്ചർ ആയ തനിക്കുപോലും കഴിയാത്ത വിധം അവൻ വഷളാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഇന്നിപ്പോ പ്രിയയുമായി ഒരു ഇതുപോലെ ഒരു അടുപ്പത്തിനു കാരണവും താൻ തന്നെയാണ്, അവനെ ഗുണദോഷിക്കാൻ കഴിയാത്തത് കൊണ്ട് കൂടെ അല്ലെ ? പക്ഷെ പോലീസ് എങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ കേസ് വേറെയാണ്!

ഭംഗിയുള്ള ഇരുനില വീട്ടിലേക്ക് വീണയുടെ കാർ എത്തി. സെക്റയുരിറ്റി വായും പൊളിച്ചുകൊണ്ട് ആരെന്നു പോലും ചോദിക്കാതെ വാതിൽ തുറന്നു.

“ആഹ് വരൂ ടീച്ചറെ” സുജിത്തിന്റെ അച്ഛൻ രാജേന്ദ്രൻ വീണ ടീച്ചറെ വീടിന്റെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു, അയാളുടെ നോട്ടവും തന്റെ ബ്ലൗസിലെ തെറിച്ചു നിൽക്കുന്ന മുലയിലേക്കാണെന്നു മനസിലായെങ്കിലും അവൾ അയാളോട് മനഃപൂര്വമല്ലാതെ ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“അനന്തു...”

“അകത്തുണ്ട്, ഫുട്ബാൾ മാച്ച് കാണുവാ...”

ഹാളിലേക്ക് സുജിത്തിന്റെ അച്ഛൻ പൂവൻ കോഴി രാജേന്ദ്രൻ വീണയെ ആനയിച്ചു, ജനലിലൂടെ വീണയുടെ സ്വിഫ്റ്റ് കാർ കണ്ട രാജേന്ദ്രൻ ആവേശത്തോടെ എണീറ്റത് അവരോടുള്ള മതിപ്പ് കൊണ്ടല്ല. വാതിൽ