Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

അവർ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റാണ്.

അപ്പോഴാണ് നന്ദുവിന് തുണി കഴുകി മുകളിൽ ഉണങ്ങാൻ ഇട്ട കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്.

സാർ, എൻ്റെ തുണികൾ മുകളിലെ റൂഫിൽ കിടപ്പുണ്ട്, ഞാൻ അതൊന്നു പോയി എടുത്തോട്ടെ ?

നിനക്കെന്താടാ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ മനസിലാകില്ലേ, മുകളിലത്തെ നിലയിലെ രണ്ടു പേരാ അത്യാസന്ന നിലയിൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടക്കുന്നത്. രോഗം സ്ഥിരീകരിച്ചാൽ കർണാടകയിലെ ആദ്യ കൊറോണ ഈ ബിൽഡിംഗിലായിരിക്കും, അതു കൊണ്ടല്ലേ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഔട്ട് പോസ്റ്റും തയ്യാറാക്കിയത്,

അതു കൊണ്ട് എൻ്റെ പൊന്നു മക്കൾ ഈ റൂമിനകത്ത് തന്നെ കഴിഞ്ഞാൽ മതി,

പിന്നെ എന്തേലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഈ നമ്പറിൽ വിളിച്ചോ ഞങ്ങൾ താഴെ ഉണ്ടാകും എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്പറും കൊടുത്തിട്ട് അവർ പോയി..

വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ട ശേഷം നിഷയെ പുറത്തിറക്കി കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു,

കേട്ട പാതി നിഷ കരയാനും തുടങ്ങി,

ഇനി കരഞ്ഞിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ലാ, രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസം അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തേ മതിയാവൂ, എന്ന് നന്ദു പറഞ്ഞു.

അതിന് മാറിയിടാൻ ഒരു തുണി പോലും ഇല്ലാ എന്ന് നിഷ പറഞ്ഞപ്പോഴാ ശരിക്കും അവരും ആ കാര്യം ഓർത്തത്.

ആകെ ബഡിൽ വിരിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഷീറ്റും, പിന്നെ ബാത്ത് റൂമിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു തോർത്തുമൊഴിച്ചാൽ ഒരു തുണ്ട് തുണി പോലും ഈ റൂമിലില്ലാ എന്ന സത്യം അവർ തിരച്ചറിഞ്ഞത്.

ഏതായാലും രണ്ട് ദിവസം നമുക്ക് സഹിക്കാം എന്നു പറഞ്ഞ് മഹേഷ് നിഷയുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

അല്ലങ്കിലും ഇനി സഹിക്കാതെ നിർവാഹമില്ലാ എന്ന് നിഷയ്ക്കും തോന്നി തുടങ്ങി, അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് തുടർന്നുള്ള കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചു ?

ഏതായാലും നിങ്ങളുടെ പ്രഭാത കർമ്മവും പല്ലുതേക്കലുമൊക്കെ നടക്കട്ടെ അപ്പോഴേയ്ക്കും ഞാൻ ബഡ് റോസ്റ്റും ഓംപ്ലേറ്റും ഉണ്ടാക്കാം എന്ന് നന്ദു പറഞ്ഞു.

അവർ അത്യാവശ്യം ഫ്രഷായി വന്ന് നന്ദു തയ്യാറാക്കിയ ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ചു.

അതു കഴിഞ്ഞ് മൂന്നു പേരും കൂടി മൊബൈലും നോക്കി കൊണ്ട് കട്ടിലിൻ്റെ മൂന്നു കോണിലായി ഇരുന്നു.

ഉച്ചവരെ അവരാ ഇരുപ്പിരുന്നു, പിന്നെ നന്ദു എണീറ്റ് കുറച്ച് അരി കഴുകി കുക്കറിലിട്ടു, തലേ