Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

കുണ്ണയിലേയ്ക്ക് മഹേഷ് ഒന്നു നോക്കി,

അത് ഫുൾ സിംഗിൽ കുലച്ചു നിൽക്കുന്നു,

അത് കണ്ടിട്ട് മഹേഷ് നന്ദുവിനോട് ചോദിച്ചു:

എന്താ അളിയാ, നിഷയുടെ ഇരിപ്പു കണ്ടിട്ട് നിൻ്റെ സാധനം രണ്ടും കൽപിച്ച് നിൽക്കുവാണല്ലേ ?

ഇതു കേട്ട് നന്ദുവിന് നാണത്തേക്കോൾ കൂടുതൽ പേടിയാ തോന്നിയത്,

അത് നന്ദുവിൻ്റെ മുഖത്ത് നിന്നും വായിച്ചെടുത്തു കൊണ്ട് മഹേഷ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു:

അളിയാ നീ പേടിയ്ക്കുകയൊന്നും വേണ്ടാ, നീ അവളെ വേണ്ടുവോളം കണ്ടാസ്വദിച്ചോ, എനിക്കതിൽ പരാതിയൊന്നും ഇല്ലാ, പിന്നെ അളിയൻ അതിരുവിട്ട് ഒന്നും പെരുമാറില്ലാന്ന് എനിക്ക് വിശ്വാസമുണ്ട്.

ഇതു കേട്ടതും നന്ദു ഞെട്ടിപ്പോയി, കുറച്ചു മുമ്പു നടന്ന കാര്യമെന്തങ്കിലും മഹേഷറിഞ്ഞാൽ എന്താകും എന്നവനോർത്തു. തൻ്റെ കുണ്ണ അവളെ കൊണ്ടൊന്നു തൊടീക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ നടക്കാത്തതിലുള്ള നിരാശയുമായി നിൽക്കുമ്പോഴാ അവൻ്റെയൊരു ഗുഡ് സർട്ടിഫിക്കറ്റ് എന്ന് നന്ദു ഓർത്തു പോയി.

തല തോർത്തി കഴിഞ്ഞ് അവനാ തോർത്ത് ഉടുത്തു കൊണ്ട് ഷർട്ടും പാൻ്റുമൊക്കെ വിരിച്ചിട്ടു, അപ്പോഴും നന്ദു തിരിഞ്ഞുതന്നെ നിൽക്കുകായിരുന്നു.

അളിയാ തോർത്തിങ്ങു കൊണ്ട്താ എന്ന് നന്ദു പറഞ്ഞു,

അതു കേട്ട് മഹേഷ് പറഞ്ഞു:

നീ തോർത്തു ഉടുത്താലും ഉടുത്തില്ലേലും ഒരു പോലെ തന്നെയാ, മുക്കാലും വെളിയിലാ എന്നു പറഞ്ഞ് മഹേഷ് ചിരിച്ചു, അതു കേട്ട് നിഷയും ചിരിച്ചു.

അളിയാ പ്ലീസ്, എനിക്ക് നാണമാകുന്നു, അളിയന് ഇനി എന്ത് നാണം, കാണാൻ നിഷ മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ എന്ന് നന്ദു പറഞ്ഞു,

അതു കേട്ട് നിഷയും പറഞ്ഞു:

തോർത്തങ്ങ് കൊടുക്ക് എന്ന്.

അപ്പോ ഞാനിങ്ങനെ തുണിയില്ലാതെ നടക്കണം എന്നാ നീ പറയുന്നത്, എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മഹേഷ് തോർത്തുരിഞ്ഞ് നന്ദുവിന് കൊടുത്തു.

നന്ദു ആ തോർത്ത് ചുറ്റി എങ്കിലും പകുതി മുക്കാലും പുറത്തു തന്നെ.

അവർ വീണ്ടും കട്ടിലിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു,

ഉടുതുണി ഒന്നുമില്ലാതെ തൻ്റെ നാലിഞ്ച് കുണ്ണയും പൊക്കി പിടിച്ച് മഹേഷും,

തോർത്തുടുത്തിട്ടും തൻ്റെ എട്ടിഞ്ച് കുണ്ണയും പുറത്തിട്ട് നന്ദുവും,

കപ്പ് ബ്രായും, നെറ്റ് പാൻ്റിയും ഇട്ട്, ഇപ്പോ പുറപ്പം പൊത്തി പിടിക്കാതെ മൊബൈലിൽ കളിച്ചു കൊണ്ട് നിഷയും ഇരുന്നു,

കട്ടിലിൻ്റെ മൂന്ന് കോണിലാ അവർ ഇരിക്കുന്നതെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്