Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

പറഞ്ഞു:

മഹേഷ് പറഞ്ഞത് ശരിയാ, നമ്മളിനി നാണിച്ചിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ലാ, അവസാനം 7 ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ വല്ലാ സ്കിൻ രോഗവും വരും.

ഇതു പറഞ്ഞെങ്കിലും നിഷ തോർത്തുമുടുത്ത് ഈ റൂമിൽ നിൽക്കുന്ന കാര്യം ഓർത്തപ്പോൾ തന്നെ നന്ദുവിൻ്റെ കുട്ടൻ എണീക്കാൻ തുടങ്ങി.

പറഞ്ഞത് ശരിയാണന്ന് നിഷയ്ക്കും തോന്നി, എങ്കിലും എന്തോ ഒരു നാണം, ഷർട്ടും, പാൻ്റും ഒന്നിച്ചെങ്ങനാ നനയ്ക്കുന്നത് എന്ന് അവൾ ചോദിച്ചു ?

അതും ശരിയാണല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മഹേഷ് നന്ദുവിനെ നോക്കി,

നന്ദു പറഞ്ഞു:

ബ്രായും പാൻ്റിയും ഇടുക, എന്നിട്ട് പാൻ്റിയ്ക്ക് പുറത്തു കൂടി ആ തോർത്ത് ഉടുത്തേയ്ക്കുക, അത്ര തന്നെ.

ഇതു പറഞ്ഞെങ്കിലും നന്ദുവിനൊരു പേടി, താൻ പറഞ്ഞത് അവർക്ക് രണ്ടു പേർക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലങ്കിലോ എന്ന്.

എന്നാൽ ഇതു കേട്ട് മഹേഷ് പറഞ്ഞു:

ഏതായാലും ഇത്രയൊക്കെ ആയ സ്ഥിതിക്ക് നമ്മളിനി നാണിച്ചിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ല നിഷേ......, ഞാനും നന്ദുവും മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ, നന്ദു നിന്നെ കണ്ടില്ലാന്നു നടിച്ചോളും.

ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും മഹേഷിന് നിഷയുടെ ശരീര മേനി നന്ദു കാണുന്നതിൽ അഭിമാനമേ തോന്നിയുള്ളൂ,

ഇപ്പോൾ കുളിയും കഴിഞ്ഞ് നനച്ചിട്ടാൽ വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ ഉണങ്ങി കിട്ടും, രാത്രി ഇട്ടു കൊണ്ട് കിടക്കുകയും ചെയ്യാം

എന്ന് നന്ദു പറഞ്ഞു,

മഹേഷും നന്ദുവും കൂടി പറഞ്ഞപ്പോൾ നിഷയ്ക്ക് അനുസരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലാ,

നിഷ കട്ടിലിൻ്റെ സൈഡിൽ ചുരുട്ടി വച്ചിരുന്ന തൻ്റെ പാൻ്റിയും, കപ്പ് ബ്രായും എടുത്തു കൊണ്ട് ബാത്ത് റൂമിലേയ്ക്ക് കേറി വാതിലടച്ചു.

തിരികെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതും കാത്ത് സ്വപ്നങ്ങളും കണ്ടു കൊണ്ട് പട്ടി ഇറച്ചിക്കടയുടെ മുന്നിൽ കുത്തി ഇരിക്കും പോലെ നന്ദു