Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

അതിനിപ്പോൾ മഹേഷിവിടെ ഇല്ലല്ലോ, പിന്നെന്താ ?

നന്ദു ഒരു നമ്പറിട്ടു.

അതു കേട്ട് അവൾ പതിയെ പൂറപ്പത്തിൽ നിന്നും കൈ മാറ്റി മുഖത്തു വച്ചു.

ഇനി എന്തിനാ നാണിക്കുന്നത്, ഇവിടിപ്പോൾ നമ്മൾ രണ്ടാളല്ലേ ഉള്ളൂ.

അതു കേട്ടതും നിഷ മുഖത്തു നിന്നും കൈ മാറ്റി.

ആ സമയം നന്ദു അവളുടെ നെറ്റ് പാൻ്റിയ്ക്കു പുറത്തു കൂടി പൂറപ്പത്തെ സ്കാൻ ചെയ്തു നോക്കി,

ഇതു കണ്ട് നിഷ പറഞ്ഞു:

ഇങ്ങനെ നോക്കല്ലേ നന്ദൂ ......, എനിക്ക് നാണാമാവുകയാ.

അതിനെന്താ നീയും എന്നെ നോക്കിക്കോ, അപ്പോ നിൻ്റെ നാണം മാറിക്കോളും എന്നു പറഞ്ഞ് അവർ തോർത്തഴിച്ചു മാറ്റി.

കുറ്റി രോമം നിറഞ്ഞ അടി വയറിൽ നിന്നും മുന്നോട്ടുയർന്ന് നിൽക്കുന്ന കരിവീരനെ കണ്ണെടുക്കാതെ നിഷ നോക്കിയിരുന്നു പോയി. അപ്പോളവൾക്ക് അടിവയറിൽ നിന്നും ഒരു തരിപ്പ് താഴോട്ടിറങ്ങി, അതൊരു നനവായി തൻ്റെ പൂർമുഖത്തേയ്ക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് അവളറിഞ്ഞു,

ശേ: '...... നാണക്കേടായി എന്നും അവൾക്ക് തോന്നി.

എന്താ കണ്ടിട്ട് കൊതി തീരുന്നില്ലേ എന്നവൻ ചോദിച്ചപ്പോഴാ അവൾ നോട്ടമൊന്ന് മാറ്റിയത്.

ഞാൻ പറഞ്ഞെന്നു കരുതി നോക്കാതിരിക്കണ്ടാ, താൻ ധൈര്യമായി നോക്കിക്കോ, എന്തായാലും നിൻ്റെ മഹേഷിനേക്കാൾ വലുതാ ഇത്.

ഇതു കേട്ടതും നിഷ ഒന്നു ഞെട്ടി.

എന്താ, നിനക്കങ്ങനെ തോന്നിയില്ലേ എന്ന് നന്ദു ചോദിച്ചു ?

അത് നന്ദുവിനെങ്ങനെ അറിയാം എന്നവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു ?

ഞങ്ങൾ കളിക്കൂട്ടുകാരല്ലേ, പിന്നെ ഞങ്ങൾ പല ദിവസവും തമ്മിൽ കാണുകയും ചെയ്യാറുണ്ടല്ലോ ? അപ്പോൾ മഹേഷ് തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അളിയൻ്റെ കുണ്ണ എൻ്റേതിനേക്കാൾ ഇരട്ടി ഉണ്ടന്ന്.

പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാ കുണ്ണ എന്ന വാക്ക് വായിൽ നിന്നും വീണുപോയ കാര്യം നന്ദു തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

അതു കേട്ട് ചെറിയ നാണത്തോടെ ഇരുന്ന നിഷയോട് നന്ദു പറഞ്ഞു:

ഞങ്ങൾ ആണുങ്ങൾ ഈ സാധനത്തിന് കുണ്ണ എന്നാ പറയുന്നത്, നിങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങൾ എന്താ പറയുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയില്ലാ,

അവളപ്പോഴും മറുപടി ഒന്നും പറയാതിരുന്നു,

നിങ്ങളിതിന് എന്ത് പേരാ പറയുന്നത് എന്ന് നന്ദു വീണ്ടും ചോദിച്ചു ?

അവൾ തലപൊക്കി പറഞ്ഞു:

ഞങ്ങൾ ഇതല്ലാതെ വേറൊരു പേരും പറയാറുണ്ട്.

എന്താ