Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

നടക്കട്ടെ.

ഇതു കേട്ട് നിഷ മഹേഷിൻ്റെ വയറിൽ ഒരു നുള്ളു കൊടുത്തു.

അളിയാ മൂടാനൊരു പുതപ്പു കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ

അതിനടിയിൽ കിടന്ന് കൊണ്ട് ആകാമായിരുന്നു, ഇതിപ്പോൾ പരസ്യമായി ചെയ്യുന്നതു പോലെ ആയിപ്പോയില്ലേ എന്ന് മഹേഷ് പറഞ്ഞതും,

നിഷ മഹേഷിൻ്റ കവിളിൽ ഒരടിയങ്ങ് കൊടുത്തു.

എന്താ അളിയാ അവിടെ ഒരു അടിയുടെ ശബ്ദം ?

ഇതു ചോദിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ നന്ദു ഒന്നുയർന്ന് മഹേഷിൻ്റ മുഖത്ത് നോക്കിയാണ് ചോദിച്ചത്.

അത് ഞാൻ നന്ദു കേൾക്കെ പറഞ്ഞത് അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായില്ലാ, അതാ അവളെൻ്റെ കരണത്തടിച്ചത്.

ഈ കുഞ്ഞ് റൂമിനകത്ത് ഇനി എന്ത് രഹസ്യമാ അളിയാ, നിങ്ങൾ വേണേൽ എൻജോയ് ചെയ്തോ, ഞാൻ ഇനി പറഞ്ഞില്ലാന്ന് വേണ്ടാ.

ഇതും പറഞ്ഞ് നന്ദു വീണ്ടും തല താഴ്ത്തി കിടന്നു.

കേട്ടല്ലോ, നന്ദു പറഞ്ഞത്, അവൻ സമ്മതിച്ചു കഴിഞ്ഞു, പിന്നെന്താ പ്രശ്നം ?

അതും കേട്ടോണ്ട് ഇങ്ങ് വാ, ഞാനിപ്പോ തന്നെ കിടന്നു തരാം എന്ന് ഒരല്പം ദേഷ്യത്തോടെ നിഷ പറഞ്ഞു.

ഇതു കേട്ട് മഹേഷ് പറഞ്ഞു:

കേട്ടില്ലേ അളിയാ നിഷ പറയുന്നത്, നീ സമ്മതം പറഞ്ഞാലൊന്നും അവൾ കിടന്നു തരില്ലാന്ന്, പിന്നെ ഞാനെന്തു ചെയ്യാനാ ?

അതൊക്കെ ഒരു ഒതുക്കത്തിലും തഞ്ചത്തിലുമൊക്കെ ചെന്നാലേ പെണ്ണുങ്ങള് തരൂ, അല്ലാതെ നിന്നപ്പോലെ ആക്രാന്തം കാണിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലാ,

ഇതും പറഞ്ഞ് നന്ദു വാ പൊത്തി ചിരിച്ചു.

ഇതു കേട്ട് മഹേഷ് അവളുടെ കവിളിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു.

ദേ മര്യാദിക്ക് കിടന്നുറങ്ങിക്കോ, കൂട്ടുകാരൻ്റെ ഉപദേശവും കേട്ടു കൊണ്ട് വന്നേയ്ക്കുന്നു.

രക്ഷയില്ല അളിയാ

മഹേഷ് നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.

ഇതു കേട്ട് നന്ദു പറഞ്ഞു: