Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

ഉടുക്കും എന്ന് നന്ദു തിരിച്ച് ചോദിച്ചു ?

നീ തോർത്ത് ഉടുത്തിരിക്കുന്നതും, ഞാനൊന്നും ഉടുക്കാതെ നിൽക്കുന്നതും ഒരുപോലെ തന്നെയാ എന്നു പറഞ്ഞ് മഹേഷ് ബാത്ത് റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി,

അപ്പോൾ റൂമിൽ നന്ദുവും നിഷയും മാത്രമായി, രണ്ടു പേർക്കും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കാനോ എന്തേലും സംസാരിക്കാനോ ഒരു വല്ലാത്ത ചമ്മലായിരുന്നു.

അപ്പോഴും നിഷ തൻ്റെ പൂറപ്പം കൈ കൊണ്ട് പൊത്തി പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു, കുറച്ചു നേരം അവർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പാളി നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു,

ഞാനീ വേഷത്തിൽ നിൽക്കുന്നതിൽ നിഷയ്ക്ക് വിഷമമുണ്ടോ എന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു ?

ഇല്ലാ എന്നവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു,

പിന്നെന്തിനാ നിഷ മുഖത്ത് നോക്കാതെ കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ?

അത്, അത് എന്നു പറഞ്ഞവൾ വിക്കി .

വിഷമമില്ലങ്കിൽ എൻ്റെ മുഖത്ത് നോക്കി സംസാരിക്കൂ എന്നവൻ പറഞ്ഞു,

ഇതു കേട്ട് നിഷ നന്ദുവിൻ്റ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി, കൂട്ടത്തിൽ താഴേയ്ക്കും

ആ :::. ഇപ്പോഴാ എനിക്ക് സന്തോഷം ആയത് എന്ന് നന്ദു പറഞ്ഞു.

ഞാൻ നന്ദുവിനെ നോക്കുന്നതു കണ്ടാൽ മഹേഷിനെന്തങ്കിലും തോന്നിയാലോ എന്നു കൂടി കരുതിയാ ഞാൻ നോക്കാതിരിക്കുന്നത് എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു,

ഏയ് അവന് അങ്ങനെയൊന്നും തോന്നില്ലാ , അതൊക്കെ നിഷയ്ക്ക് വെറുതേ തോന്നുന്നതാ,

എന്തോ മഹേഷിൻ്റ മുന്നിൽ വച്ച് നന്ദുവിനെ നോക്കാൻ എനിക്ക് എന്തോ പോലെയാ,

എന്നാലിപ്പോ മഹേഷില്ലല്ലോ, അപ്പോ പിന്നെ ധൈര്യമായി നോക്കിക്കോളൂ എന്നും പറഞ്ഞ് നന്ദു ചിരിച്ചു.

അതല്ലേ ഞാനിപ്പോ നോക്കുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞ് നിഷയും ചിരിച്ചു,

എന്നിട്ടിപ്പോഴും എന്തിനാ കൈ അവിടെ പൊത്തിപിടിച്ചേയ്ക്കുന്നത് എന്ന് നന്ദു ചോദിച്ചു ?

അയ്യേ........ അത്