Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നോക്ക്.

ഇതു കേട്ട് നിഷ നന്ദുവിനെ നോക്കി, അപ്പോളവൻ തൻ്റെ ക്ലീവേജിലും, പൂറപ്പത്തിലും മാറി മാറി നോക്കുന്നതാ കണ്ടത്,

അവൾ നിവർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് പൂറപ്പം ഒന്നുകൂടി പൊതിഞ്ഞു വച്ചു.

ഇതു കണ്ട് ദേഷ്യം വന്നിട്ട് മഹേഷ് പറഞ്ഞു:

ഞാൻ കുറച്ചു മുമ്പ് പറഞ്ഞതൊക്കെ നീ മറന്നോ ?, ഇനി നാണവും കൊണ്ട് നടന്നാൽ ഇവിടെ മാറി ഉടുക്കാൻ പോലും ഒരു തുണ്ടു തുണിയില്ലാ, അതു കൊണ്ട് നീ നാണമൊക്കെ മാറ്റിയിട്ട് അതും കൂടി അഴിച്ചു കളഞ്ഞാലും പ്രശ്നമൊന്നും ഇല്ലാ,

ഇതു കേട്ടതും നിഷയ്ക്ക് നാണം വന്നു,

എന്നാൽ അതു കേട്ട് നന്ദുവിൻ്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയും വന്നു,

നന്ദുവിൻ്റെ ചിരിയും, കുലച്ചു നിൽക്കുന്ന കുണ്ണയും കണ്ടിട്ട് വീണ്ടും മഹേഷ് പറഞ്ഞു:

കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ നീ ആ ബാത്ത് റൂമിൽ പോയി ഒരു വാണം വിട്ടിട്ട് വന്നോണം, അല്ലാതെ സർവ്വത്ര സമയവും അതിനേം കുലപ്പിച്ച് നടക്കുന്നു, മനുഷ്യനെ നാണം കെടുത്താൻ, ഇതു കണ്ടിട്ടാ നിഷയ്ക്കിത്ര നാണവും.

ഞാനെന്തു ചെയ്യാനാ അളിയാ അതു താരുന്നില്ലാ,

അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോയി ഒരു വാണം വിടാൻ '

ഇതു കേട്ട് നിഷയ്ക്ക് ചിരി വന്നു, അവൾ അറിയാതെ പൂറപ്പത്തിൽ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന കൈ വായിൽ പൊത്തി പിടിച്ച് ചിരിച്ചു പോയി.

അപ്പോൾ വിരിഞ്ഞിരുന്ന കവയ്ക്കുള്ളിൽ ചുവന്ന പാൻ്റിയ്ക്കകത്തു കൂടി അവളുടെ വെളുത്ത പൂറപ്പം നന്ദു കണ്ടു, അവൻ അറിയാതെ കുണ്ണയിൽ തടവി.

അവർ ആഹാരം കഴിച്ചെണീറ്റു.

വീണ്ടും മൊബൈലുമായി കട്ടിലിൻ്റ മൂന്നു കോണിലായി ഇരുന്നു,

അപ്പോൾ മഹേഷ് ചോദിച്ചു:

എന്താ അളിയാ, നീ പോയി വാണം വിടുന്നില്ലേ എന്ന് ?

ഞാൻ മാത്രം വാണം വിട്ടു സുഖിച്ചാൽ മതിയോ, നിങ്ങൾക്കും സുഖിക്കണ്ടേ,

ഇതു കേട്ട് മഹേഷ് നിഷയെ നോക്കി, നിഷ നാണം കൊണ്ട് കുനിഞ്ഞിരുന്നു.

ഈ സൗകക്യമില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് ഞങ്ങൾ എങ്ങനെയാ, അളിയാ എന്ന് മഹേഷ് ചോദിച്ചു ?

അളിയനല്ലേ തൊട്ടു മുന്നേ പറഞ്ഞത്, ഇനി നാണിച്ചിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ലന്ന്,

ഇതു കേട്ടിട്ട് മഹേഷ് നിഷയുടെ മുഖത്തു നോക്കി പറഞ്ഞു:

ഏതായാലും രാത്രി