Chapter Title : വേലക്കാരി ലേഖ [Reloaded] [Master]

ഇഷ്ടപ്പെടില്ല.

“അവള്‍ക്ക് പാചകോം മറ്റു ജോലികളും ഒക്കെ അറിയാമോ” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“അറിയാമേ”

“എത്ര വയസ്സുണ്ട് അവള്‍ക്ക്?” ആ ചോദ്യം റീത്തയുടെ വകയായിരുന്നു.

“പത്തൊമ്പത്”

അത് കേട്ടപ്പോള്‍ എന്റെ ഉള്ളില്‍ ചില ഇളക്കങ്ങള്‍ സംഭവിക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. സോണിക്ക് പത്തൊമ്പതായിരുന്നു പ്രായം. ഇവിടെ ഇതാ അതേ പ്രായമുള്ള ഒരു പെണ്ണ് എന്റെ ജോലിക്കാരിയായി എത്തുന്നു! പുതിയ ഒരു ഉത്സാഹം എന്റെ സിരകളിലൂടെ പടര്‍ന്നുകയറി.

“ചെറിയ കുട്ടി ആണല്ലോ..എന്താ അവള്‍ പഠിക്കുന്നില്ലേ?” റീത്ത തിരക്കി.

“ഒമ്പതില് മൂന്നു തവണ തോറ്റതോടെ പഠിത്തം നിര്‍ത്തി വെറുതെ നില്‍ക്കുവാ. ആങ്ങളയ്ക്ക് തമിഴ്നാട്ടിലാ ജോലി..വീട്ടി നാത്തൂനും മക്കളും മാത്രമേ ഉള്ളു..”

റീത്ത അഭിപ്രായം അറിയാനായി എന്നെ നോക്കി. ഉള്ളില്‍ തിരയടിക്കുന്ന ഉത്സാഹം പുറത്ത് കാണാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.

“നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്യ്. ആരേലും ഇല്ലാതെ പറ്റില്ലല്ലോ” ഞാന്‍ നിസംഗത നടിച്ച് പറഞ്ഞു. റീത്ത മൂളിയ ശേഷം സരസുവിനെ നോക്കി.

“ഏതായാലും നാളെ അവളെ കൊണ്ടു വാ.. നോക്കട്ടെ. നീ പോയാല്‍ ഇവിടെ ആളില്ലാതെ പറ്റില്ലല്ലോ?” അവള്‍ പറഞ്ഞു.

“ഇവിടുത്തെക്ക് ആയതുകൊണ്ടാ ഞാനവളെത്തന്നെ വിളിച്ചത് .. വിശ്വസിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ പറ്റുന്നവരെ അല്ലെ ഇങ്ങോട്ട് അയയ്ക്കാന്‍ പറ്റൂ. പാചകത്തിലും മിടുക്കിയാ അവള്‍” സരസു തന്റെ ആത്മാര്‍ഥത വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ട് പോയി.

പ്രായത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും, സരസുവിന്റെ ബന്ധുവായ സ്ഥിതിക്ക് എനിക്ക് അത്ര വലിയ പ്രതീക്ഷകള്‍ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വെളുത്തു ചുവന്ന സോണിയുടെ ഏഴയലത്ത് പോലും അവള്‍ വരികയുമില്ല എന്നും എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. വടിച്ചുമിനുക്കി എന്നെ തീറ്റിച്ചിരുന്ന സോണിയുടെ ചുവന്ന പൂറും അതിന്റെ നടുവിലെ മുഴുത്ത ഇതളുകളും