Chapter Title : വെളുത്ത ശാന്തി 2 [ബോബി]

അങ്ങനെയെങ്കിലും കുറയട്ടെ എന്നവൾ കരുതി."നീയ്യാ..അവറാച്ഛന്റെ കൂടെ പോയി പൊറുത്തൊടീ.. നായിന്റെ മോളേ.. "ബോബി ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്യുമ്പോൾ ശാന്തിയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഊർന്നിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ കവിളിൽ  ചാലുകീറികൊണ്ട് താഴെക്കിറങ്ങി. അവൾ അന്ന് ഉറങ്ങിയില്ല വെളുക്കുവോളം ബോബിയെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. ബോബി തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതായിരിക്കുമോ..? എന്നവൾ ഭയന്നു. മുറിയിലെ അയയിൽ കിടന്ന സാരിയിലേക്ക് അവൾ കണ്ണ് പായിച്ചു. ബോബിക്ക് ഇനിയൊരിക്കലും പഴയതുപോലെ തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒരു തെറ്റുകാരിയായി ബോബിയുടെ കൂടെ ജീവിക്കുന്നതിലും ഭേദം ആ സാരിതലപ്പിൽ ജീവനൊടുക്കുന്നതാണ് എന്നവൾക്കു തോന്നി. അവൾ മരണത്തെ കുറിച് ചിന്തിച്ചു. 'ഞാൻ മരിച്ചാൽ ബോബിക്ക് എന്നോടുള്ള ദേഷ്യം കുറയുമെങ്കിൽ ഞാൻ അതിനും തയ്യാറാണ്!അവൾ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു. ഇളയ മകളുടെ ഉറക്കത്തിൽ ഉള്ള കരച്ചിൽ അവളെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർത്തി അവൾ മകളെ കെട്ടിപിടിച്ചുകിടന്ന് നേരം വെളുപ്പിച്ചു.

നേരം വെളുത്തിട്ടും ബോബി വീട്ടിൽ എത്തിയിരുന്നില്ല ശാന്തി എഴുന്നേറ്റ് പ്രാതൽ ഉണ്ടാക്കി. കുട്ടികളെ ഉണർത്തി പല്ലുതേപ്പും കുളിയും കഴിപ്പിച്ച് ഭക്ഷണം നൽകി. പത്തുമണി കഴിഞ്ഞ് കുട്ടികൾ അപ്പുറത്തെ ലില്ലിക്കുട്ടിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോൾ അവൾ ബോബിയെ കുറിച്ചോർത്തു. വീണ്ടും മരണം അവളുടെ ചിന്തകളിൽ തെളിഞ്ഞു. അന്നേരം പുറത്ത് ആരോ കോളിങ്ങ് ബെൽ അടിച്ചു.വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ കണ്ടത് പതിവില്ലാതെ ഒരാളെയായിരുന്നു. "എന്താ മറിയ ചേട്ടത്തീ..?"ശാന്തി അൽപ്പം അതിശയോക്തിയോടെ ചോദിച്ചു."ഞാൻ നിന്നെ ഒന്ന് കാണാൻ വന്നതാ.." മറിയച്ചേട്ടത്തി വല്ലാത്ത ദേഷ്യത്തിലാണ്!എന്തൊക്കെയോ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ശാന്തി ഉറപ്പിച്ചു."നീയങ്ങോട്ട് മാറിയേ… എനിക്കാ നാറിയെ ഒന്ന് കാണണം "മറിയചേട്ടത്തി ശാന്തിയെ തള്ളിമാറ്റികൊണ്ട് അകത്തു പ്രവേശിച്ചു."ബോബി ഇവിടില്ല ഇന്നലെ പോയതാണ് "ശാന്തി സൗമ്യമായി പറഞ്ഞുനോക്കി. ചേട്ടത്തി അടങ്ങുന്നമട്ടില്ല.