Chapter Title : വേനൽ മഴ പോലെ [Smitha]

ഇല്ല...അതെനിക്ക് പലപ്പോഴും ശ്രീചേച്ചീടേം മോഹനേട്ടന്‍റെയും വര്‍ത്താനത്തീന്ന് തോന്നീട്ടുണ്ട്...”

അയാള്‍ വീണ്ടും ഒന്ന് നിര്‍ത്തി.

“അതുകൊണ്ട് ചുമ്മ കൊതിക്കാം എന്നല്ലാതെ ചേച്ചിയെ എനിക്ക് ഈ ജന്മത്ത് കിട്ടില്ല. കിട്ടുവോ? എവടെ കിട്ടാന്‍! അതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പം പ്രാന്ത് കേറും!”

അയാള്‍ വീണ്ടും ഒന്ന് നിര്‍ത്തി.

“എന്നാ തോന്നുന്നു?”

അയാള്‍ ചോദിച്ചു.

“അട്ടേനെയാ പിടിച്ച് മെത്തേ കെടത്തിയേക്കുന്നെ എന്നാ തോന്നുന്നേ അല്ലെ?”

“ശ്യെ!”

ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

“ചേട്ടന്‍ എന്നാ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നേ? മമ്മി ഇപ്പോള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് ആര് കാരണമാ? ആ ആള്‍ തന്നെ ഇത് പറയണം!!"

മാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ അപ്പോള്‍ പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി.

പിന്നെ കുറച്ച് സമയം അതുമിതുമൊക്കെ പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റോളം സമയം പിന്നിട്ടു.

പിന്നെ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. എങ്കിലും എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഉറക്കം വന്നില്ല. മാത്തന്‍ ചേട്ടനേയും മമ്മിയേയും ഓര്‍ത്ത് കിടന്നു. ഇയാളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് മമ്മിയുടെ നേര്‍ക്ക് ബലപ്രയോഗം ഒന്നും ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവില്ല. എങ്കിലും മമ്മിയോടുള്ള പ്രണയം ഭ്രാന്ത് പോലെയാണ് എന്ന് സ്വീന്തം മകനോടായ എന്നോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞ അയാള്‍ മമ്മിയെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന സമയവും സന്ദര്‍ഭവും വെറുതെ ഇരിക്കുമോ? കടന്ന് പിടിക്കില്ലേ?
അങ്ങനെ ഓരോന്ന് ഓര്‍ത്ത് ഞാന്‍ ഉറങ്ങി.
അയാളുടെ നേര്‍ക്ക് തിരിഞ്ഞാണ് ഞാന്‍ കിടന്നിരുന്നത്.

ഉറങ്ങി അല്‍പ്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കട്ടില്‍ പതിയെ അനങ്ങുന്നതിന്‍റെയും പിന്നെ താളത്തിലുള്ള മറ്റ് ഒരു ശബ്ദവും കേട്ട് ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു. മുറിയില്‍ അരണ്ടവെളിച്ചത്തില്‍ ആദ്യം ഒന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പിന്നെ കണ്ടു. മാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍റെ മുഖത്തിനു മുമ്പില്‍ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന മൊബൈല്‍