Chapter Title : വേനൽ മഴ പോലെ [Smitha]

ചോദ്യം മമ്മിയെ ആകെ വിഷമത്തിലാഴ്ത്തി.

“അങ്ങനെ ഒന്നും പാടില്ല...”

മമ്മി അവനോട് പറഞ്ഞു.

“ഇവടെ വരുന്നേനോ എന്നെ കാണു...കുട്ടന്‍റെ കൂടെ പഠിക്കുന്നേനോ ഒന്നും എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടക്കുറവ് ഒന്നുമില്ല...പക്ഷെ പഠിക്കാന്‍ വേണ്ടിയേ വരാവൂ, ഓക്കേ?”

അങ്ങനെയാണ് ആ വിഷയം അന്ന് അവസാനിച്ചത്.
അതില്‍പ്പിന്നെ മിക്കപ്പോഴും അവന്‍ വരാറുണ്ട്.
സാധാരണ പോലെ അവന്‍ മമ്മിയോടും മമ്മി അവനോടും മിണ്ടാറുണ്ട്.

“എന്‍റെ ശ്രീക്കുട്ടാ...”

അതേക്കുറിച്ച് മമ്മി പറഞ്ഞു അവസാനിപ്പിച്ചത് അങ്ങനെയാണ്.

“ഒരു മനുഷ്യനും കകാണില്ല എന്ന് ഉറപ്പായത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാന്‍ അവിടെ മുള്ളാന്‍ ഇരുന്നെ? മുള്ളിക്കഴിഞ്ഞ് ഷഡ്ഢി വലിച്ച് മുകളിലേക്ക് പൊക്കി ഇടുന്ന സമയത്തല്ലേ അവന്‍റെ നോട്ടം ഞാന്‍ മരത്തിന്‍റെ പൊറകില്‍ നിന്ന് കാണുന്നെ! എന്നിട്ട് ഞാന്‍ മുള്ളുന്നത് അവന്‍ കണ്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ആരു വിശ്വസിക്കും? ആ ചെറുക്കന്റെ ഫോണ്‍ ഒന്ന് ചെക്ക് ചെയ്യേണ്ടത് ആയിരുന്നു...ഇനി ഞാന്‍ മുള്ളുന്നത് വല്ലോം അവന്‍ ഷൂട്ട്‌ ചെയ്ത് കാണുവോ ആവോ എന്‍റെ ഈശ്വര!”

“അവനോന്നുമല്ല, മമ്മി”

ഞാന്‍ മമ്മിയോട് പറഞ്ഞു.

“അല്ലെ? ഇനിയാരാ പുതിയ ആള്‍? ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന ഒരു മുട്ടന്‍ ചെറുക്കന്റെ അമ്മയെ ലൈന്‍ അടിക്കാന്‍ ഇനിയും ആള്‍ക്കാരോ? കൊള്ളാല്ലോ!”

“ആ പ്രോബ്ലവാ ഞാനിപ്പോ പറയാന്‍ പോകുന്നെ...ആദ്യം മമ്മീടെ കാര്യം പറ! എന്നാ പറയാനുള്ളത്?”

“നിന്‍റെ പറഞ്ഞിട്ട് ഞാന്‍ എന്‍റെ പറയാം. നെനക്കെന്നാ പറയാനുള്ളത്?”

“മമ്മി ഒന്ന് കെട്ടിയ കാര്യം ഓര്‍ത്ത് ഒരാളിവിടെ ആകെ വെഷമിച്ച് ഇരിക്കുവാ. ഇനി മമ്മി ഫര്‍ഹാന്‍ സാറിനെക്കൂടി കെട്ടുന്ന കാര്യം അറിഞ്ഞാ ആള് ചങ്ക് പൊട്ടി ചാകും!”

മമ്മി ദേഷ്യം ഭാവിച്ച് എന്നെ നോക്കി.

“അത് നീയിപ്പം ഒരു പത്ത് പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞില്ലേ? ആര്‍ക്കാടാ ആ ദെണ്ണം എന്ന് പറ എന്‍റെ ശ്രീക്കുട്ടാ!”

“മമ്മി ശരിക്കും അറിയുന്ന ആളാ! പപ്പാ ശരിക്കും അറിയുന്ന ആളാ! ഞാനും ശരിക്ക് അറിയുന്ന ആളാ!!

“നീ എന്നാ ശ്രീക്കുട്ടാ ഈ പറയുന്നേ? നേരെ പറ!”

“ഓ! കാമുകന്‍ മാരുടെ എണ്ണം കൂടി വരുന്ന കാര്യം പറയുമ്പം എന്നാ ഒരാകാംക്ഷ! മമ്മീനെ കെട്ടാന്‍ പോകുന്ന കാര്യം ഓര്‍ക്കുമ്പം എന്നാ ഒരു നാണമാണ് ആ