Chapter Title : വേനൽ മഴ പോലെ [Smitha]

ചിരിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടു.

“നിന്‍റെ കാര്യം!”

മമ്മി പറഞ്ഞു.

“വട്ടായോ? ലോകത്ത് ഏതേലും അമ്മമാര് സ്വന്തം മോനോട് അത് മേടിക്കാന്‍ പറയുവോ പൊട്ടാ? അവന്‍ കൊച്ച് കുഞ്ഞ് ഒന്നുമല്ല. ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന മോനാ...അവനോട് ആണോ കോണ്ടം ഒക്കെ മേടിക്കാന്‍ പറയാന്‍ നീ പറയുന്നേ! ഇതുപോലത്തെ ഒരു പൊട്ടന്‍! ഇങ്ങ് വാ പെട്ടെന്ന്...ശ്രീക്കുട്ടന്‍ സന്ധ്യാകാതെ വരത്തില്ല...”

എനിക്ക് തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി.
മമ്മി മാത്തന്‍ ചേട്ടനോട് കോണ്ടം വാങ്ങി വരാന്‍ പറയുന്നോ?
ഞാന്‍ കോള്‍ ഓഫ് ചെയ്തു.
എന്നുവെച്ചാല്‍!
മൈ ഗോഡ്!
അപ്പോള്‍?
എന്താ അതിന്‍റെ അര്‍ഥം?
പെട്ടെന്ന് ഗേറ്റ്‌ തുറന്ന് വരുന്ന ശബ്ദം ഞാന്‍ കേട്ടു. ബൈക്കിന്‍റെയും. മാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍റെ ബൈക്കാണ്.
എന്ത് ചെയ്യണം?

ഞാന്‍ റൂഡ്‌ ഒന്നുമല്ല. പഴഞ്ചന്‍ ചിന്താഗതിക്കാരനുമല്ല. എന്നാലും മമ്മി മാത്തന്‍ ചേട്ടനോട്!
അപ്പോള്‍ അതാണ്‌ മമ്മിയുടെ ഫോട്ടോ നോക്കി മാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ വാണം അടിക്കുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ മമ്മിയില്‍ പ്രതീക്ഷിച്ച ദേഷ്യം കാണാതിരുന്നത്!
മമ്മിയും മാത്തന്‍ ചേട്ടനും തമ്മില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു ബന്ധം!
അല്ല! എങ്ങനെ ഉണ്ടാകാതിരിക്കും!
മാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ എല്ലാ ദിവസവും വീട്ടില്‍ വരാറുണ്ട്.
ചേട്ടനെക്കൂടാതെ വീട്ടില്‍ ഒരു കാര്യം പോലും നടക്കില്ല.
പിന്നെ മറ്റൊന്ന്, അല്ലെങ്കില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഇതൊന്നുമല്ലല്ലോ!
മമ്മിക്ക് അയാളെ കൊന്നു സ്നേഹിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ കാരണം!
അയാളില്ലെങ്കില്‍ മമ്മി ജീവനോടെ ഈ ഭൂമിയില്‍ കാണുമായിരുന്നോ?
അലറിയൊഴുകുന്ന പുഴയില്‍ നിന്ന് മമ്മിയെ കോരിയെടുക്കുമ്പോള്‍ പാതി ജീവനെയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ മമ്മിയില്‍.
പിന്നെ എങ്ങനെ മാത്തന്‍ ചേട്ടന്‍ മമ്മിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവന്‍ ആകാതിരിക്കും?
അങ്ങനെ ഓരോന്ന് ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ എന്‍റെ അരുതായ്ക നിറഞ്ഞ ചിന്തകളുടെ ഘനം കുറഞ്ഞു.
ബൈക്ക് മുറ്റത്ത് വന്നു നിന്നു.

“അത് ശരി!”

പരിഭവം നിറഞ്ഞ മമ്മിയുടെ സ്വരം.

“തൊട്ടടുത്ത് നിന്നുകൊണ്ടാണോ നീ എന്നോട് ഫോണിക്കൂടെ സംസാരിച്ചേ?”

ഇപ്പോള്‍ എന്‍റെ കള്ളത്തരം പൊളിയും!
ഞാന്‍ ഒന്ന് വിരണ്ടു.

“എന്‍റെ ശ്രീ, വഴീല്‍ കുറെ ഫ്രണ്ട്സിനെ കണ്ട് അങ്ങനെ വര്‍ത്താനം പറഞ്ഞു പോയി..അതാ ലേറ്റ് ആയത്....”

എന്‍റെ ശ്രീ എന്ന്!
മമ്മിയുടെ ചോദ്യം ശ്രദ്ധിക്കാതെ അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

“നീ അകത്തേക്ക് വാ...”