Chapter Title : വേനൽ മഴ പോലെ [Smitha]

ഇവിടെ വെച്ചിട്ട് ആണോ ആള്‍ വീട്ടില്‍ പോയത്!
എന്നാല്‍ ഇതെടുക്കാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങോട്ട് വരുമോ ദൈവമേ!
ഞാന്‍ ജനലിലൂടെ നോക്കി.

ജനല്‍ അടഞ്ഞാണ് കിടക്കുന്നത്. പക്ഷെ കൊളുത്ത് ഇട്ടിട്ടില്ല. നേരിയ ഗ്യാപ്പിലൂടെ നോക്കിയപ്പോള്‍ ബെഡ്റൂമില്‍ മമ്മിയില്ല.
ഹാളില്‍ ആയിരിക്കും.
ഞാന്‍ അയാളുടെ മൊബൈല്‍ എടുത്തു.

മമ്മിയുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ ഇനിയും കാണും ഇതില്‍.
ഞാന്‍ അയാളുടെ ഗ്യാലറി തുറന്ന് നോക്കി.ലോക്ക് ചെയ്യാറില്ല മൊബൈല്‍ അയാള്‍.
അമ്മയുടെ ഒരുപാട് ചിത്രങ്ങള്‍ ഉണ്ട് അതില്‍. വളരെ മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങള്‍.
സാരിയില്‍, ചുരിദാറില്‍...
എനിക്ക് ആ ഫോട്ടോയില്‍ നിന്ന് കണ്ണുകള്‍ മാറ്റാന്‍ തോന്നിയില്ല. എന്തൊരു ഭംഗിയും യുവത്വും തുടിപ്പും ആണ് ഓരോ ഫോട്ടോയ്ക്കും! വെറുതെയല്ല ഈ സാധനത്തിനെ ഇപ്പോഴും ലൈന്‍ ഇടാന്‍ ആളുകള്‍ മത്സരിക്കുന്നത്!
എനിക്ക് മമ്മിയോടുള്ള അഭിമാനം വളരെക്കൂടി!
അപ്പോള്‍ അയാളുടെ ഫോണ്‍ റിംഗ് ചെയ്തു.നാശം!
ഞാന്‍ ഓണ്‍ബട്ടന്‍ പ്രസ്സ് ചെയ്ത് അത് സയലന്‍റ്റ് ചെയ്തു.
പിന്നെ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
ശ്രീ കാളിംഗ്...
ശ്രീ?

ഓ! മമ്മി മാത്തന്‍ ചേട്ടനെ വിളിക്കുവാണ്!
മമ്മി എന്തിനാ അയാളെ വിളിക്കുന്നെ?
എഹ്? അതെന്താ മമ്മിക്ക് അയാളെ വിളിച്ചുകൂടെ?
എന്തെല്ലാം പണികള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കും! അതൊക്കെ മമ്മി അയാളെ അല്ലെ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നത്?

ഇത് നല്ല കൂത്ത്!
എനിക്ക് ഒരു കൌതുകം തോന്നി.
ചെറുതായി ഒന്ന് പറ്റിക്കാം.
സ്റ്റേജില്‍ മിമിക്രി കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഒരു പ്രാക്റ്റിക്കല്‍ മിമിക്രി.
ഞാന്‍ കാള്‍ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്തു.

“എന്താ ചേച്ചി?”

ഞാന്‍ അയാളുടെ സ്വരത്തില്‍ ചോദിച്ചു.

“ചേച്ചിയോ? അടുത്ത് ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?”

മമ്മി തിരിച്ച് ചോദിക്കുന്നു.

“ഇല്ല...”

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“അത് ശരി! അപ്പൊ