Chapter Title : വേശ്യായനം 11 [വാല്മീകൻ]

കോപം കത്തി ജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു.

"ഹലോ ഭായ്, എന്തൊക്കെയുണ്ട് വിശേഷങ്ങൾ?" ശാന്തിബെൻ ഹീരാലാലിനെ ഫോൺ ചെയ്തു.

"സുഖം തന്നെ ശാന്തിബെൻ, നീ കൊണ്ട് വന്ന അലീന സിനിമ സൈൻ ചെയ്തല്ലോ. അവളെ ഒന്നുകൂടെ കാണണം. തിരക്കൊഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരാം. ഞാൻ മംഗലാപുരത്ത് കുറച്ച് തിരക്കിലാ."

"അതിലും നല്ലതൊന്നുണ്ട് ഭായ്. അന്ന് പറഞ്ഞില്ലെ സീല് പൊട്ടാത്തതു. അങ്ങനെ ഒന്നിനെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഇതുവരെ മെരുങ്ങിയിട്ടില്ല"

"അരെ വാഹ്.. എന്നാ ഞാൻ നാളെ തന്നെ വരാം."

"ആഹാ... അപ്പോൾ തിരക്കൊന്നുമില്ലേ? പിന്നെ ഇത് ഭായ് കണ്ടറിഞ്ഞു തരണം. കുറെ കഷ്ടപ്പെട്ട് കിട്ടിയതാ"

"അതൊക്കെ നീ പറയുന്ന പോലെ. കാശ് ഒരു പ്രശ്നമല്ല. പിന്നെ മെരുങ്ങാത്ത ഇനങ്ങളാ ഒരു സുഖം. അപ്പൊ നാളെ  കാണാം"

സലീനക്ക് അവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ വഴിയൊന്നുമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. അവൾക്ക് ഇതിനെല്ലാം കാരണമായ വേലായുധനെ കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചെന്ന് വരുത്തി കിടന്നു.

രാവിലെ ദേഹത്തു കൂടെ എന്തോ ഇഴയുന്ന പോലെ തോന്നി സലീന ഞെട്ടി എണീറ്റു. നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു വയസ്സൻ കുടവയറൻ കട്ടിലിലിരുന്ന് അവളുടെ ദേഹത്ത് കൂടെ കയ്യോടിക്കുന്നു. അയാൾ ഒരു നോർത്ത് ഇന്ത്യൻ ദോത്തി മാത്രമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. കഴുത്തിൽ ഒരു കനത്ത സ്വർണ മാലയും വയറിനു കുറുകെ പൂണൂലും ധരിച്ചിരുന്നു. മുറുക്കി കറ പുരണ്ട പല്ലുകൾ കാട്ടി അയാൾ വെളുക്കനെ ചിരിച്ചു.

സലീന ഹീരാലാലിന്റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി ഓടി വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വാതിൽ പുറത്ത് നിന്നും പൂട്ടിയിരുന്നു. അവൾ മുറിയുടെ ഒരു മൂലയിലേക്ക് പതുങ്ങി നിന്നു.

"എൻ്റെ കാട്ടു പൂച്ച (ജംഗ്‌ലീ ബില്ലീ)