Chapter Title : വേശ്യായനം 12 [വാല്മീകൻ]

വിശ്വാസമാ. കിടന്നു കൊടുത്താലും ഭായ് വാക്കു പാലിക്കും."

"ഇന്ന് കഴപ്പ് തീരുന്നില്ലല്ലോ. നീ ഒന്ന് കൂടെ നക്കിത്താ." ശാന്തിബെൻ വീണ്ടും പാന്റി താഴ്ത്തി സാരി പാവാടയടക്കം അരക്കു മുകളിൽ തിരുകി കട്ടിലിൽ കുനിഞ്ഞു നിന്നു. അലീന അവരുടെ പുറകിൽ മുട്ട് കുത്തി നിന്ന് അവരുടെ കൊതത്തിനിടയിലൂടെ പൂറു നക്കിത്തുടങ്ങി.

ശാന്തിബെൻ പിറ്റേന്ന് ഹീരാലാലിനെ കാണാൻ പോകാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ സലീന അവളുടെ മുറിയിൽ ചെന്ന് മുൻ നിശ്ചയിച്ച പ്രകാരം ഒരു നീല തൂവാല ജനാലയിൽ കെട്ടിയിട്ടു. ശാന്തിബെന്നിൻ്റെ ബംഗ്ളാവിനു പുറത്ത് നിരീക്ഷണം നടത്തിയിരുന്ന ഷെട്ടിയുടെ ആളുകൾക്കുള്ള അടയാളമായിരുന്നു അത്.

പിറ്റേന്ന് പുറപ്പെടാൻ നേരത്താണ് അലീനയും കൂടെ വരുന്ന കാര്യം സലീന അറിഞ്ഞത്. അത് അവൾക്ക് കുറച്ച് നീരസമുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും അവൾ മറുത്തതൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. തുംകൂറിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ മുഴുവൻ അവൾ ചിന്താനിമഗ്നയായിരുന്നു. അവൾ അത് വരെയുള്ള തൻ്റെ ജീവിതം വിലയിരുത്തി. ഇനി മുന്നോട്ട് കൂടുതൽ ദുഷ്കരമാകാൻ പോകുന്നേ ഉള്ളൂ എന്നവൾക്ക് തോന്നി. പക്ഷെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ തീ അപ്പോളും അണയാതെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബംഗ്ളാവിലേക്കടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം പെരുമ്പറ കൊട്ടാൻ തുടങ്ങി. അവൾ പരിഭ്രമം പുറത്ത് കാണിക്കാതിരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. അവരറിയാതെ അവരെ ഷെട്ടിയുടെ രണ്ട് ആളുകൾ ഒരു കാറിൽ പിന്തുടർന്നു വന്നു. അലീന കാർ ബംഗ്ളാവിൻ്റെ  ഗേറ്റിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റിയപ്പോൾ ഷെട്ടിയുടെ ആളുകൾ കാർ കുറച്ച് മാറ്റി നിർത്തിയിട്ടു.

ഷെട്ടിയുടെ ഒരു ബോഡി ഗാർഡ് അവർക്ക് വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. സലീന ചുറ്റും നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി. വേറെ ഒരു ബോഡി ഗാർഡ് ബംഗ്ളാവിന് പുറത്ത് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്ന ബോഡി