Chapter Title : വേശ്യായനം 4 [വാല്മീകൻ]

ശബ്ദത്തോടെ വാതിൽ തകരുന്ന ശബ്ദം കേട്ട അബൂബക്കറിനും ആയിഷക്കും തങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്കു ആരൊക്കെയോ ഓടിക്കയറുന്ന പോലെ തോന്നി. അബൂബക്കറിന്റെ കുണ്ണയിൽ നിന്നും എണീറ്റ ആയിഷ പുതക്കാൻ വിരി താപ്പാനും, അബൂബക്കർ മുണ്ട് താപ്പാനും തുടങ്ങുമ്പോളേക്കും കുറെ ആളുകൾ അവരുടെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് തള്ളിക്കയറിയിരുന്നു. അവർ വന്നപാടെ അബൂബക്കറിന്റെയും ആയിഷയുടെയും കഴുത്തിൽ വടിവാൾ മുട്ടിച്ചു. ഇതെല്ലാം വളരെപ്പെട്ടെന്നു നടന്നത് കൊണ്ട് ഇരുവരും ഒരുതരം സ്തബ്ധതയിൽ ആയിരുന്നു. താൻ തുണി എടുത്തിട്ടില്ലെന്ന് ഓര്മ വരാൻ ആയിഷക്കു കുറച്ചു

നിമിഷങ്ങളെടുത്തു. അവൾ പുതപ്പു ചുറ്റി ശരീരം മറക്കാൻ നോക്കി. അതിക്രമിച്ചു കയറിയ ഒരാൾ അയാളുടെ മുഖം മറച്ച  തോർത്തുമുണ്ടു മാറ്റി. അത് ഭാസ്കരൻ ആയിരുന്നു. ഭാസ്കരൻ: എന്തിനാടീ ഇനി മറക്കുന്നത്. കാണാനുള്ളത് എല്ലാം ഞങ്ങൾ കണ്ടു കഴിഞ്ഞില്ലേ. ഇത് പറഞ്ഞു ഭാസ്കരൻ കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്തു ഇരുന്നു. അവന്റെ കൂടെ ഉള്ളവർ രണ്ടുപേരെയും കട്ടിലിൽ നിന്നും വലിച്ചിറക്കി നിലത്തു മുട്ടിൽ നിർത്തി. അബൂബക്കറും ആയിഷയും ഉടുതുണിയില്ലാതെ മുട്ടിൽ നിന്നു. രണ്ടു പേരുടെയും കഴുത്തിൽ അപ്പോളും വടിവാൾ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഭാസ്കരൻ: കൊള്ളാവല്ലോടീ നിന്റെ മുല, കിലോക്കണക്കിനുണ്ടല്ലോ ഓരോന്നും. ഇത് പറഞ്ഞു അയാൾ അവളുടെ രണ്ടു മുലകളും അമർത്തി ഞെരിച്ചിട്ടു മുലക്കണ്ണ് നന്നായി പിടിച്ചു ഞെരടി. ആയിഷയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും പൊന്നീച്ച പറന്നു . അബൂബക്കർ: നായിന്റെ മോനെ, വിടെടാ അവളെ. നിന്നെ ഞാൻ ജീവനോടെ വിടില്ല. ഭാസ്കരൻ പതുക്കെ എണീറ്റ് അബൂബക്കറിന്റെ അടുത്തു ചെന്ന് കവിളിൽ വീശി അടിച്ചു. ഭാസ്കരൻ: എടാ, നീ മേനോനദ്ദേഹത്തോട് പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഇതല്ലാതെ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്നാ വിചാരിച്ചേ? ഇതും പറഞ്ഞു