Chapter Title : വേശ്യായനം 4 [വാല്മീകൻ]

അയാൾ തന്റെ അരയിൽ തിരുകിയ  കത്തി പുറത്തെടുത്തു അബൂബക്കറിന്റെ നെഞ്ചത്ത് മുട്ടിച്ചു. ആയിഷ: പടച്ചോനെ വിചാരിച്ചു അവരെ ഒന്നും ചെല്ലല്ലേ. ഞങ്ങൾ ഈ നാട് വിട്ടു പോയ്കൊള്ളാം. ഇറച്ചിക്കട അവരെടുത്തോട്ടെ. ഞങ്ങളെ വെറുതെ വിട്ടാ മതി. ഭാസ്കരൻ: ശരി. അത് കൊള്ളാം. പക്ഷെ അത് മാത്രം പോരാ. ഞങ്ങൾ എല്ലാരും  ചേർന്ന് ഇന്ന് നിൻ്റെ പൂറും കൊതവും കലക്കും. അതിനു ഒക്കുവെങ്കിൽ ആലോചിക്കാം. അബൂബക്കർ: എടാ നായെ. എൻ്റെ കെട്ടിയോളെ തൊട്ടാ നിന്നെ ഞാൻ കൊത്തിനുറുക്കും. ഭാസ്കരൻ കത്തി നീട്ടി അബൂബക്കറിന് നേരെ നീങ്ങി ആയിഷ; അള്ളോ. അവരെ കൊല്ലല്ലി. ഞമ്മളെ എന്ത് വേണേൽ ചെയ്തൊളീ. ഞമ്മള് എല്ലാം സമ്മയ്ക്ക. ഓരോരുത്തര് വന്നു ചെയ്തൊളീ ഭാസ്കരൻ: ഓരോരുത്തര് വച്ച് ചെയ്യാനൊന്നും ഇപ്പോൾ സമയമില്ല. സമ്മതമാണേൽ പറ. അല്ലേൽ രണ്ടും ഇന്ന് തീരും. ആയിഷ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ കരയാൻ തുടങ്ങി. ഭാസ്കരൻ: (കൂടെ വന്നവരോട്) ഇവനെ നന്നായി കെട്ടിയിട്. അവൻ കാണട്ടെ അവന്റെ കെട്ടിയോളുടെ കുത്തിക്കഴപ്പ്. അവർ അബൂബക്കറെ കൈയും കാലും കെട്ടി വായിൽ തുണി തിരുകി ഒരു മൂലയ്ക്കിരുത്തി. അയാൾ അവിടെ കിടന്നു പിടഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഭാസ്കരൻ ആയിഷയുടെ മുടി കൂട്ടി പിടിച്ചു തന്റെ മുണ്ടു പറിച്ചു കളഞ്ഞു കുണ്ണയിലേക്ക് അവളുടെ മുഖം അടുപ്പിച്ചു. ഭാസ്കരന്റെ കുണ്ണയുടെ രൂക്ഷഗന്ധം ആയിഷയുടെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചു കയറി. അവൾക്കു ഓക്കാനിച്ചു വന്നു. ഭാസ്കരൻ: പൂറി മോളെ. ഊമ്പടീ വേഗം. നിൻ്റെ പല്ലു എങ്ങാനും കൊണ്ടാ നിൻ്റെ കെട്ടിയോന്റെ ഓരോ പല്ലു ഞാൻ പറിച്ചെടുക്കും

അവൾ ഭാസ്കരന്റെ കുണ്ണ ഊമ്പിത്തുടങ്ങി. വേറെ