Chapter Title : വേശ്യായനം 4 [വാല്മീകൻ]

ആയിഷയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ഭാസ്കരൻ അവളുടെ കവിളിൽ കത്തി കൊണ്ട് തോണ്ടി. ഭാസ്കരൻ:  നിന്നെ സമ്മതിച്ചു പൂറി മോളെ. ഒരു പെണ്ണും ഇതുപോലെ ഞങ്ങളെ സുഖിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടു നിന്നെയും നിൻ്റെ മോനെയും ഞങ്ങൾ വെറുതെ വിടുന്നു. ഇനി നിങ്ങളെ ഈ നാട്ടിൽ കണ്ടു പോകരുത്. കണ്ടാൽ നിൻ്റെ മോനെ നിൻ്റെ മുന്നിലിട്ട് വെട്ടിക്കീറും. അബൂബക്കറെ ഞങ്ങളെടുക്കുവാ. അല്ലേൽ മേനോനദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ വെറുതെ വിടില്ല. ഇത് പറഞ്ഞു ഭാസ്കരൻ അവളുടെ മുല ഒന്നമർത്തി പിടിച്ച ശേഷം എണീറ്റ് അബൂബക്കറുടെ സമീപം ചെന്നു. ഭാസ്കരൻ: നീ അല്ലാതെ ആരെങ്കിലും മേനോനദ്ദേഹത്തോട് എതിർക്കാൻ പോകുമോ? ഇതും പറഞ്ഞു അയാൾ അബൂബക്കറിന്റെ നെഞ്ചിൽ കത്തി കുത്തി ഇറക്കി. അബൂബക്കറിൻ്റെ മരണശേഷം ആയിഷയും അഹമ്മദും നാടുവിട്ടു. ഇറച്ചിക്കട ഭാസ്കരൻ രാമദാസമേനോന് വേണ്ടി എഴുതി വാങ്ങി. തൻ്റെ പെണ്മക്കളോട് പോലും പറയാതെ ആ ഉമ്മയും മോനും ആ നാട്ടിൽ നിന്നും പോയി. അഹമ്മദിന് മേനോനെ കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി അവിടുന്നു പോകുമ്പോൾ ഇലഞ്ഞിക്കൽ തറവാട് കുളം തോണ്ടുമെന്നു അയാൾ പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു. അഹമ്മദും ആയിഷയും മംഗലാപുരത്തു ഒരു ചേരിയിൽ താമസം തുടങ്ങി. അഹമ്മദ് ചെറിയ ചെറിയ ജോലികൾ ചെയ്തു ജീവിക്കാനുള്ള വക കണ്ടെത്തി. ആയിഷ മാനസികമായി ആകെ തളർന്നിരുന്നു. അധികം വൈകാതെ അവർ ജീവൻ വെടിഞ്ഞു. മംഗലാപുരത്തു പരിചയപ്പെട്ട ചിലർ അഹമ്മദിന് തുറമുഖത്തു ജോലി ശരിയാക്കി കൊടുത്തു. അവിടെ  ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ബന്ധങ്ങൾ വഴി അയാൾ കരിം ഭായിക്ക് വേണ്ടി സ്വർണം കടത്തുന്ന ജോലിയിൽ ഏർപ്പെട്ടു. പതിയെ പതിയെ അഹമ്മദ് വളരാൻ തുടങ്ങി. സ്വർണം