Chapter Title : വേശ്യായനം 5 [വാല്മീകൻ]

കേട്ട് കൊണ്ടാണ് അവൾ പാലുമെടുത്തു മുകളിലേക്ക് ചെന്നത്. പ്രഭാവതി: എവിടെ പോയി കിടക്കുവായിരുന്നെടീ. തിന്നു കൊഴുക്കാൻ മാത്രം അറിയാം. ഒരു ജോലിയും മര്യാദക്ക് ചെയ്യാൻ അറിയില്ല. ചീരു: കൊച്ചു തബ്രാട്ടീ, മോൾക്ക് ദീനമാണ്. അതാണ് വൈകിയത്. മാപ്പാക്കണം. പ്രഭാവതി: ചത്തിട്ടൊന്നുമില്ലല്ലോ. നിനക്കൊക്കെ നല്ല പെട കിട്ടിയാലേ പഠിക്കു. അങ്ങോട്ട് മാറി നിൽക്കെടി മൂധേവി. ചീരു: അയ്യോ വേണ്ട കൊച്ചു തമ്പ്രാട്ടീ, ഇനി ഞാൻ ഒരിക്കലും വൈകില്ല. പ്രഭാവതി: അങ്ങോട്ട് മാറി കുനിഞ്ഞു നിൽക്കടീ. എന്നിട്ടു ആ മുണ്ടു പൊക്കിപിടിക്ക്. പ്രഭാവതി മുറിയിൽ നിന്നും ഒരു നീണ്ട ചൂരൽ പുറത്തെടുത്തു. ചീരു: വേണ്ട കൊച്ചു തമ്പ്രാട്ടീ, ഇനി ഞാൻ ചെയ്യില്ല. ഇത്തവണ പൊറുക്കണം. അവൾ പറഞ്ഞു മുഴുമിപ്പിക്കുന്നതിനു മുൻപേ പ്രഭാവതി അവളുടെ ചന്ദിക്കിട്ടൊന്നു വീക്കി. ചീരു വേദനിച്ചു തൻ്റെ  കുണ്ടി തടവി. പ്രഭാവതി: ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേൽ അതിനു കണക്കാക്കി കിട്ടും. അങ്ങോട്ട് മാറി നിൽക്കെടീ മടിച്ചു മടിച്ചു ചീരു കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് മാറി നിന്ന് അവളുടെ മുണ്ട് മുകളിലേക്ക് പൊക്കി. പ്രഭാവതി അവൾ മുണ്ടിനുള്ളിൽ ഉടുത്തിരുന്ന താറു കണ്ടപ്പോൾ. പ്രഭാവതി:  കുത്തഴിച്ചു പൊക്കെടീ. ചീരു പതുക്കെ താറിൻ്റെ കുത്തഴിച്ചു അതും പൊക്കി പിടിച്ചു കട്ടിലിൻ്റെ വക്കിൽ പിടിച്ചു കുനിഞ്ഞു അവളുടെ കൊതം പ്രഭാവതിയുടെ നേരെയാക്കി നിന്നു. പ്രഭാവതി അവളുടെ വശത്തേക്ക് നിന്ന് അവളുടെ ചന്ദിയിൽ ചൂരൽ കൊണ്ട് ആഞ്ഞടിച്ചു. അടി കൊണ്ടതും ചീരു ഒന്ന് ആർത്തിട്ടു തുള്ളിപ്പോയി. അവൾ അവളുടെ കുണ്ടി അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. പ്രഭാവതി:  വായ തൊറക്കല്ലേ ഒരുമ്പെട്ടോളെ. കൈ മാറ്റ്. ചീരു കൈ മാറ്റിയതും അടുത്ത അടി