Chapter Title : വേശ്യായനം 6 [വാല്മീകൻ]

ശരിക്കു മുളച്ചിരുന്നില്ല. അഹമ്മദിന് പെട്ടെന്ന് കല്യാണിയുടെ വേലക്കാരൻ പയ്യനെ ഓര്മ വന്നു. അഹമ്മദ്: എന്താടാ നിൻ്റെ പേര്? അസീസ്: അസീസ്... അഹമ്മദ്: എന്താ ചെയ്യുന്നത്? അസീസ്: ഡിഗ്രി സെക്കന്റ് ഇയർ പഠിക്കാ. അഹമ്മദ്: (കമാലുദീനിനെ നോക്കി) ഇവൻ എനിക്ക് സഹായത്തിനു ഇവിടെ നിൽക്കട്ടെ. പഠിത്തം കഴിഞ്ഞാൽ നേരെ ഇവിടെ വന്നാൽ മതി. കൂലിയായി ഒരു സംഖ്യ എല്ലാ മാസവും തരാം. കമാലുദ്ധീനു തലയാട്ടുക അല്ലാതെ വേറെ വഴി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. അഹമ്മദ് കൈകൊണ്ട് രണ്ടു പേരോടും പോകാൻ പറഞ്ഞു. കമാലുദ്ധീനും ഖദീജയും അവിടുന്നു ഇറങ്ങിപ്പോയി. പോകാൻ നേരം ഖദീജ അഹമ്മദിനെ ഇടംകണ്ണിട്ട് ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടം അഹമ്മദിൻ്റെ കണ്ണുകളിലുടക്കി. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവളെ പണ്ണാതെ വിട്ടതിൽ അഹമ്മദിന് കുറ്റബോധം തോന്നി. പക്ഷെ അവളെ അധികം വൈകാതെ പെണ്ണുമെന്നു അയാൾ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. അഹമ്മദ് തിരിച്ച് ചാര് കസേരയിൽ ഇരുന്നു ചുരുട്ട് വലിച്ചു. അഹമ്മദ്: നിൻ്റെ വീട്ടിൽ വേറെ ആരൊക്കെ ഉണ്ട് ? അസീസ്: ഞാനും ഉമ്മയും ഉപ്പയും. അഹമ്മദ്: ഉമ്മയും ഉപ്പയും എങ്ങനാ വീട്ടിൽ... വഴക്കാണോ? അസീസ്: ആ.. മിക്കവാറും. ഉപ്പ എല്ലാ ദിവസവും കുടിക്കും. പിന്നെ എന്നും വഴക്കാ.

അഹമ്മദ്: നിൻ്റെ ശബ്ദമെന്താ പെണ്ണുങ്ങളെ പോലെ? കണ്ടാലും അതുപോലുണ്ട്. അസീസിന്‌ അത് കേട്ട് നാണം വന്നു. അവൻ തല കുനിച്ച് കാലിലെ തള്ള വിരൽ കൊണ്ട് നിലത്ത് വൃത്തം വരച്ചു. അമ്മയും കൊള്ളാം മോനും കൊള്ളാം, അഹമ്മദ് മനസ്സിലോർത്തു. അയാൾ അബ്ബാസിനെ നോക്കിപ്പറഞ്ഞു. അഹമ്മദ്: ഇവിടെ ജോലിക്കൊക്കെ നിൽക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണില്ലേ. അവളെ വിളിക്ക്. നമ്മൾ തിരിച്ചു മംഗലാപുരം പോകുമ്പോളും ഇത് നോക്കാനൊരാള് വേണ്ടേ? അസീസ്: ശരി ഭായ്. അയാൾ നസീബയെ തേടി പോയി. അഹമ്മദ്: നീ വലിയ നാണക്കാരനാണെന്നു തോന്നുന്നല്ലോ? നിനക്ക് പ്രേമം വല്ലതും ഉണ്ടോ? അസീസ് നാണിച്ചു ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി. അഹമ്മദ് ചാര് കസേരയിൽ ഇരുന്ന് തന്നെ അസീസിനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ച്  അവൻ്റെ കുണ്ണ മുണ്ടിനു മുകളിലൂടെ തൊട്ടു. പിന്നെ മുണ്ടിനിടയിലേക്ക് കയ്യിട്ട് അവൻ്റെ ഷെഡ്‌ഡിക്ക് മുകളിലൂടെ പിടിച്ചു. അഹമ്മദ്: ഇത് തീരെ ഇല്ലല്ലോ. നീ