Chapter Title : വേശ്യായനം 6 [വാല്മീകൻ]

എല്ലാം ചുരുട്ടിയെടുത്തു അകത്തേക്ക് പോയി. ഖദീജ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ധരിച്ച് പുറത്തേക്കു വന്നപ്പോൾ അഹമ്മദ് ചാരു കസേരയിൽ ചുരുട്ട് വലിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ ഖദീജയെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ച് നൂറിൻ്റെ ഒരു കെട്ട് നോട്ടെടുത്ത് അവളുടെ നേരെ എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. അഹമ്മദ്: എപ്പോളും നല്ല വൃത്തിയിലും വെട്ടിപ്പിലും നടക്കണം. കുറച്ചു നല്ല അടിവസ്ത്രമെല്ലാം വാങ്ങിക്ക്.  ഇത് അതിൻ്റെ ചിലവിലേക്ക് വച്ചോ. (കമാലുദ്ധീനിനെ നോക്കി) ഇവളുടെ എല്ലാ ഫോട്ടോയും എൻ്റെ കയ്യിലുണ്ട്. ഇനി എന്തെങ്കിലും വിവരക്കേട് കാണിച്ചാൽ നിൻ്റെ ഖബറടക്കാൻ മയ്യത്ത് പോലും കാണില്ല. ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോളെല്ലാം വരണം. കേട്ടോടാ കഴുവേറി. കമാലുദ്ധീൻ എണീറ്റ് തല കുലുക്കി. അഹമ്മദ്: അബ്ബാസ്... അബ്ബാസ് വാതിൽ തുറന്ന് കയറി വന്നു. അഹമ്മദ്: ഇവരുടെ ചെക്കനെ വിളിക്ക്. അബ്ബാസ് പോയി കമാലുദ്ധീനിൻ്റെ മകനെ കൊണ്ട് വന്നു. വെളുത്തു തുടുത്ത ഒരു പയ്യനായിരുന്നു അത്. മുഖത്ത് മീശ പോലും ശരിക്കു മുളച്ചിരുന്നില്ല. അഹമ്മദിന് പെട്ടെന്ന് കല്യാണിയുടെ വേലക്കാരൻ പയ്യനെ ഓര്മ വന്നു. അഹമ്മദ്: എന്താടാ നിൻ്റെ പേര്? അസീസ്: അസീസ്... അഹമ്മദ്: എന്താ ചെയ്യുന്നത്? അസീസ്: ഡിഗ്രി സെക്കന്റ് ഇയർ പഠിക്കാ. അഹമ്മദ്: (കമാലുദീനിനെ നോക്കി) ഇവൻ എനിക്ക് സഹായത്തിനു ഇവിടെ നിൽക്കട്ടെ. പഠിത്തം കഴിഞ്ഞാൽ നേരെ ഇവിടെ വന്നാൽ മതി. കൂലിയായി ഒരു സംഖ്യ എല്ലാ മാസവും തരാം. കമാലുദ്ധീനു തലയാട്ടുക അല്ലാതെ വേറെ വഴി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. അഹമ്മദ് കൈകൊണ്ട് രണ്ടു പേരോടും പോകാൻ പറഞ്ഞു. കമാലുദ്ധീനും ഖദീജയും അവിടുന്നു ഇറങ്ങിപ്പോയി. പോകാൻ നേരം ഖദീജ അഹമ്മദിനെ ഇടംകണ്ണിട്ട് ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടം അഹമ്മദിൻ്റെ കണ്ണുകളിലുടക്കി.