Chapter Title : വേശ്യായനം [വാല്മീകൻ]

പൂറിലും കൊതത്തിലും അയാൾ തന്റെ ശുക്ലഭിഷേകം നടത്തി. ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞു അറബി അവളെ വീട്ടിൽ ആക്കി തിരിച്ചു പോയി. അയാൾ പോകുന്നതിനു മുൻപേ കുറച്ചു കൂടെ കാശു കൊടുത്തു. ദുബായിൽ തിരികെ എത്തിയ അയാൾ അവളെ അവിടുന്ന് മൊഴി ചൊല്ലി. പക്ഷെ ആ ബന്ധത്തിന്ടെ വിത്ത് അവളിൽ വളർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ ഉപ്പക്കും ഉമ്മക്കും ഇത് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറം ആയിരുന്നു. നസീബക്ക് ഒരു പെണ്കുഞ്ഞു ജനിച്ചു. കുഞ്ഞിന് ഒരു വയസാവുന്നതിനു മുൻപേ നസീബയുടെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും മയ്യത്തായി. ആ ചെറിയ വീട്ടിൽ നസീബയും കുഞ്ഞും ഒറ്റക്കായി. ദുരിതക്കയത്തിലേക്കു ആണ്ടു പോയ നസീബയുടെ ശരീരത്തിലും അതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ വ്യക്തം ആയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞു, കാവിൾ  ഒട്ടി, ശരീരം ഒന്ന് കൂടെ മെലിഞ്ഞു. അടുത്ത വീടുകളിൽ പോയി അടുക്കള ജോലിയും പുറം പണിയും ചെയ്താണ് അവൾ മകളെ വളർത്തിയത്. സലീനയെ കാണുമ്പോളെല്ലാം നസീബക്ക് അറബിയെ ഓര്മ വരും. അറബിയുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത നിറമായിരുന്നു സലീനക്ക്.

വര്ഷം 1975, രാജ്യത്തു അടിയന്തരാവസ്ഥകാലം. കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയുള്ള ഒരു രാത്രി തന്റെ മുൻവാതിലിൽ തുടരെയുള്ള മുട്ട് കെട്ടാണ്‌ നസീബ എണീറ്റത്. വാതിൽ തുറന്ന നസീബക്ക് വീട്ടിനു മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ ആദ്യം മനസ്സിലായില്ല. മഴയത്തു നനഞ്ഞൊലിച്ചു താടിയും മുടിയും വളർത്തി മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ആളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ നസീബ ഞെട്ടി. അത് അവളുടെ ഇക്ക ഖാലിദ് ആയിരുന്നു. നസീബയുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷവും ദേഷ്യവും അല തല്ലി. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളെ ഈ ദുരിതക്കയത്തിലേക്കു തള്ളിവിട്ട് നാടുവിട്ടു പോയ ഖാലിദിനോട് ദേഷ്യവും, അവളുടെ ഒരേ ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിനെ കണ്ട സന്തോഷവും. അവൾ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപേ ഖാലിദ് അവളുടെ വാ പൊത്തി ഒരു മൂലയിലേക്ക് മാറി പുറത്തേക്കു നോക്കി. പുറത്തു ആരും ഇല്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തിയ ശേഷം അവളുടെ വായിൽ നിന്നും കൈ മാറ്റി. സലീന : "എന്താണ് ഇക്കാ, എവിടെയായിരുന്നു, ആരെയാ ഇക്ക പേടിക്കുന്നത്?" ഖാലിദ്: "അതൊക്കെ പിന്നെ പറയാം. എനിക്കെന്തെങ്കിലും കഴിക്കാൻ താ, നാലഞ്ചു ദിവസം