Chapter Title : ? വിധുമുഖി ? [കൊമ്പൻ]

അന്നേരം റബ്ബർ നു വേണ്ടി തിരയണ്ടല്ലോ…!?”

“റബ്ബറൊന്നും വേണ്ട മാത്യു… മനസ് രണ്ടും ചേരുന്നപോലെ മാംസം ചേരുമ്പോഴേ അതിനു പൂർണ്ണത വരൂ…”

“എടി കാന്താരി നീ…”

“അയ്യോ.. എനിക്ക് അനുഭവം ഒന്നുല്ല, കേട്ടറിവാണ്… ഹിഹി…”

“ശെരി ശെരി… അങ്ങനെ ഉണ്ടായാലും കുഴപ്പമൊന്നുല്ല….നീയെന്റെയാണ്….”

അവിടെനിന്നു ഞങ്ങൾ രണ്ടും വേഗം തന്നെ വീടിന്റെ മുന്നിലെക്കെത്തി. ശാന്തൻ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളെ കണ്ടതും ചിരിച്ചപ്പോ ഞാൻ അയാളെ നോക്കിയൊന്നു കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു ഇരുവരും അകത്തേക്ക് കടന്നു. അമ്മയും അപ്പനും വീട് പൂട്ടി പോയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ കയ്യിലെ ചാവിയുപയോഗിച്ചു തുറന്നു.

“ധ്രുവീ…”

“മാത്യു..”

“പേടിയുണ്ടോ…”

“നീയും ഫസ്റ്റ്‌ ടൈം അല്ലെ… അതുകൊണ്ടുള്ള പേടിയുണ്ട്!” ധ്രുവിക എന്റെ കൈകോർത്തു പിടിച്ചു വീണ്ടും എന്നെ നോക്കി കൊഞ്ചിപ്പറഞ്ഞു.

“ഛീ.. എനിക്ക് കണ്ടു പരിചയമൊക്കെയുണ്ട്…” ധ്രുവികയോട് ഞാനൊരല്പം വല്യ സംഭവമെന്ന് പറയുമ്പോഴും അതിനു കൊലപാതകി എന്നൊരു അർഥം വരുന്നത് ഞാൻ മറന്നുപോയി.

“ഈ കൈകൊണ്ടാണോ……. എന്റീശ്വരാ എത്ര പേരെയാ മാത്യു നീ കൊന്നത് ?!!!”

“ഹിഹി ഗുഡ് ജോക്ക്!!!”

വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു. ധ്രുവിക അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ ഉപ്പൂറ്റി പൊക്കികൊണ്ട് അവളുടെ പൂമേനി ഒരല്പം ഉയർത്തിപിടിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ കഴുത്തിൽ കൈകോർത്തു പിടിച്ചു. ധ്രുവികയുടെ മുലകൾ ആ സമയം എന്റെ നെഞ്ചിൽ പറ്റി ചേർന്ന് നിന്നു.

വൈകാതെ എന്റെ കൈകൾ ധ്രുവികയുടെ കുണ്ടിയിൽ പതിയെ തഴുകികൊണ്ട് അമർത്തിയൊന്നു ഞാൻ പിടിച്ചു. ധ്രുവിക അന്നേരം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ മാറിലേക്ക് ചാഞ്ഞ നിമിഷം ഞാൻ അവളെ പൊക്കിയെടുത്തുകൊണ്ട്, സ്റ്റെപ് കയറി നടന്നു. ധ്രുവികയുടെ കൈകൾ എന്റെ മുടിയിഴകിൽ പരതി നടക്കുകയിരുന്നു. അവളൊരു ഭാരമേ അല്ലായിരുന്നു.

അവളുടെ കണ്ണിലെ എക്സൈറ്റ്മെന്റ് കൊണ്ട് എന്റെ മനസിൽ മാലപ്പടക്കമിങ്ങനെ പൊട്ടികൊണ്ടിരുന്നു. മുറിയിൽ ഞങ്ങൾ എത്തിയതും ഞാനും ധ്രുവികയും കൂടെ ബെഡിലേക്ക് ഒറ്റ മറിയാൽ മറിഞ്ഞു. ധ്രുവികയുടെ മുടിയിൽകൂടെ എന്റെ വിരലുകൾ പതിയെ ഒഴുകി നടന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ചിരി വിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ പതിയെ റെഡ് സ്ലിറ്റ് ടോപ്പിനെ കഴുത്തിൽ നിന്നും ഒരല്പം നീക്കികൊണ്ട് കഴുത്തിൽ ഉമ്മ വെക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ കട്ടിമീശ അവളുടെ കഴുത്തിൽ ഉരയുമ്പോ