Chapter Title : വില്‍ക്കപ്പെട്ട കനികള്‍ [ജംഗിള്‍ ബോയ്‌സ്]

അംബികേച്ചിയും ഒരു ടേബിളിലിരുന്നു. എനിക്കഭിമുഖമായിരുന്നു അംബികേച്ചി ഇരുന്നത്. ഊണ് കഴിക്കാന്‍ ഇലയിട്ടു. പിന്നില്‍നിന്ന് എന്റെ പുറത്ത് ആരോ മുട്ടുകൈകൊണ്ട് ഉരയ്ക്കുന്നതു ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഞാന്‍ ഞെട്ടി. അതേ അയാള്‍ തന്നെ. ഞാനിരുന്ന സ്റ്റൂളിന്റെ തൊട്ട പിന്നില്‍ അയാള്‍ ഇരിക്കുന്നു. അയാള്‍ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

അയാള്‍: എന്താ പേര്..?

ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞാന്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നു. ഈ സമയം അയാള്‍ സ്റ്റൂള്‍ പിന്നോട്ടിട്ടു. അയാളുടെ ചന്തി എന്റെ ചന്തിയിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. ഞാന്‍ സ്റ്റൂളിന്റെ മുമ്പിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. രണ്ടുകൂട്ട് പായസവും സദ്യയും ഉണ്ടായിട്ടും എനിക്കതൊന്നും ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല. ഒരുവിധം ഭക്ഷണം കഴിച്ചെന്ന് വരുത്തി. കൈ കഴുകാന്‍ നേരം അയാള്‍ എന്റെ പിന്നാലെ വന്നു അറിയാത്ത പോലെ കൈകൊണ്ട് ചന്തിയില്‍ രണ്ട് മൂന്ന് തട്ടുതട്ടി.

കൈകഴുകി വരുന്ന നേരം അംബികേച്ചി: എന്താ മോളെ മുഖം വല്ലാതിരിക്കുന്നത്.. ഭക്ഷണവും കഴിച്ചില്ലല്ലോ...

അനിത: ചേച്ചി പറഞ്ഞത് ശരിയാ.. ഈ ചുരിദാര്‍ ഇടേണ്ടില്ലായിരുന്നു..

അംബിക: എന്ത് പറ്റി.. വല്ല പ്രശ്‌നവും ഉണ്ടോ...

അനിത: ഒരുത്തന്‍ കുറച്ച് നേരായി എന്റെ ചന്തിയില്‍ തൊടാനും തലോടനും വരുന്നു

അംബിക: പുറത്ത് എവിടെങ്കിലും ആണെങ്കില്‍ ആരോടെങ്കിലും പറയായിരുന്നു. ഇതിപ്പോ.. കല്ല്യാണ വീടല്ലേ.. നമ്മുടെ ബന്ധുക്കാരും കുടുംബക്കാരും ഉണ്ടാവും. അറിഞ്ഞാല്‍ മാനക്കേടാ. നമുക്കും...

അങ്ങോട്ടേക്ക് ഒരു സ്ത്രീവന്നുകൊണ്ട് സ്ത്രീ: ങാ അംബികേ എന്തുണ്ട് വിശേഷം

അവരോട് ചിരിക്കുന്ന അംബിക.

അനിത: ഞാന്‍ മൂത്രമൊഴിച്ച് വരാം ചേച്ചി

അംബിക: ശരി അനിതേ...

എന്നു പറഞ്ഞു പോവുന്ന അനിത.

സ്ത്രീ: ഗൗരിയമ്മ വന്നില്ലേ...

അംബിക: ഇല്ല അമ്മയ്ക്ക് വയ്യ. അതോണ്ട് വന്നില്ല...

സ്ത്രീ: അപ്പോള്‍ നീ മാേ്രത വന്നൊള്ളൂ...

അംബിക: അല്ല അനിതയുണ്ട്...

സ്ത്രീ: എന്നിട്ട് അവളെവിടെ...

അംബിക: അവളാണ് അങ്ങോട്ട് പോയത്.

സ്ത്രീ: ഹോ ഞാന്‍ കണ്ടില്ല..

അങ്ങോട്ട് കുറച്ച് പ്രായധികമുള്ള മറ്റൊരാള്‍ വന്നുകൊണ്ട് ആള്‍: അല്ല നിങ്ങള് ഇവിടെ നില്‍ക്കാണോ.. നമുക്ക് പോണ്ടേ.. എല്ലാവരും ബസില്‍ കയറി. നേരം ഇരുട്ടുംമുമ്പ് അവിടെ എത്തണം. വേഗം വാ....

സ്ത്രീ: ബസ് ഫുള്ളായിട്ടുണ്ടാവും... ശരി അംബികേ

എന്നു പറഞ്ഞുപോവുന്ന സ്ത്രീ.