Chapter Title : വില്ലൻ 5 [വില്ലൻ]

അല്ലാ...സമാധാനം...മനസ്സിലും പുറത്തും യുദ്ധമില്ലാത്ത അവസ്ഥ...സമാധാനം അതിന്റെ പരമാർത്ഥത്തിൽ...

സമാധാനം അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു അവിടെ...

പക്ഷെ ആ സമാധാനം അവിടുത്തെ തൂണിനും തുരുമ്പിനും മാത്രമേ അനുഭവിക്കാൻ സാധിച്ചുള്ളൂ...സുനാമി വരാൻ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞാൽ കടൽ തീരത്തുള്ളവരുടെ അവസ്ഥ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും...അതായിരുന്നു അവിടെ ഉള്ള ഓരോ പൊലീസുകാരന്റെയും മനസ്സിലെ അവസ്ഥ...കാരണം അവിടെ ഒരു സുനാമി വരാൻ പോകുവാണ്... അവിടെയുള്ളവരെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങാൻ പാകത്തിലുള്ള ഒരു സുനാമി...

പൊലീസുകാർ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നു...പക്ഷെ ഓരോരുത്തരുടെയും കണ്ണിന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം ആ ഓഫീസിന്റെ ഗേറ്റ് ആയിരുന്നു...ശാരീരികബലം ഉള്ളവരാണ് പൊലീസുകാർ...പക്ഷെ മനബലം ആണ് എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കുക...അത് എല്ലാവരിലും ചോർന്ന് പോയാൽ....ഓരോരുത്തരുടെയും കയ്യും കാലും ഒക്കെ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...സമയം കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു...പക്ഷെ എന്നത്തേയും പോലെ അല്ലാ... ഒരുമാതിരി അമൽ നീരദിന്റെ പടം പോലെ...ഫുൾ സ്ലോമോഷൻ...ഒച്ചിഴയുന്നതിനേക്കാൾ പതുക്കെ സമയം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി...ഓഫീസിൽ ഡിജിപി യശ്വന്ത് സിൻഹയും കിരണുമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്...അവരും നല്ല ചർച്ചകളിൽ ആയിരുന്നു..വരാൻ പോകുന്ന സുനാമി എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും എന്നുള്ള ചർച്ചയിൽ...ഒരാളെ മുഖത്തു പോലും ഭയമല്ലാത്ത ഒരു വികാരം കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല...

സമയം 10:59....

പെട്ടെന്ന് ഒരു അംബാസിഡർ കാറിന്റെ ഹോണടി അവിടെയുള്ളവർ കേട്ടു..എല്ലാവരും ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് നോക്കി...അതാ വരുന്നു...സുനാമി..ഒരു കറുത്ത അംബാസിഡർ ഡിജിപി ഓഫീസിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് വന്നു...അത് പോർച്ചിൽ വന്നു നിന്നു...എല്ലാവരും അവിടേക്ക് നോക്കി...ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ നിന്ന് ഒരാൾ ഇറങ്ങി വന്ന് പിന്നിലെ ഡോർ തുറന്നു...ഒരു കാൽ പുറത്തേക്ക് വന്നു...ഡോർ പിടിച്ചുകൊണ്ട് വെള്ള ഷർട്ടും വെള്ള തുണിയും ധരിച്ച ഒരാൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി...അവിടെയുള്ളവർ എല്ലാം പേടിയോടെ അയാളെ നോക്കി...പ്രായം ഒരു അമ്പതിന് മുകളിൽ വരും...പക്ഷെ കണ്ടാൽ അത്ര തോന്നില്ല...കരുത്തൻ.. അസാമാന്യ കരുത്തൻ...നരച്ച കട്ട താടിയും പലയിടത്തും നരച്ച മുടിയിഴകളും...പിന്നെ തന്റെ കൊമ്പൻ മീശയും...അയാൾ എല്ലാവരെയും നോക്കി...അയാൾ തന്റെ

മുണ്ടൊന്ന് ശെരിയാക്കി...എന്നിട്ട് എല്ലാവരും കാൺകെ തന്റെ കൊമ്പൻ മീശ ഒന്ന് പിരിച്ചു...പക്കാ മാസ്സ്...

ഡിജിപിയും കിരണും പുറത്തേക്ക് വന്ന് അദ്ദേഹത്തെ ഉള്ളിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു...അദ്ദേഹം ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു...ഓഫീസിൽ കയറി കസേരയിൽ ഇരുന്നു...ഡിജിപി എന്തോ ചോദിക്കാനായി വന്നു...പക്ഷെ അദ്ദേഹം ചൂണ്ടുവിരൽ ചുണ്ടിൽ വെച്ച് സംസാരിക്കരുത് എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു...എന്നിട്ട് അയാൾ വാച്ചിൽ നോക്കി...

സമയം 11:00

ഓരോ സെക്കണ്ടും ഒരു മണിക്കൂറെന്ന പോലെ കടന്നുപോയി...ഡിജിപിയും എസ്പി കിരണും ഒന്നും മിണ്ടാതെ പേടിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കിനിന്നു...അയാൾ അപ്പോഴും ഒരു കുലുക്കവും ഇല്ലാതെ എന്തോ പ്രതീക്ഷിച്ചു ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

സമയം 11:01

സെക്കണ്ടിന്റെ സൂചി പന്ത്രണ്ടിൽ വന്ന് ചേർന്നതും നിമിഷസൂചി ചെറുതായി മുന്നോട്ട്