Chapter Title : വില്ലൻ 7 [വില്ലൻ]

വന്നില്ല.....അവളുടെ ചിന്ത മുഴുവൻ കണ്ട കാഴ്ചയിലായിരുന്നു........അല്ലെങ്കി അവനെ താൻ എന്തിനാ പഴിചാരുന്നെ....എല്ലാം സ്വയം കരുതിയത് ഞാനല്ലേ....അവൻ ഒരിക്കലെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞോ....അവന് തന്നോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് കരുതി....അവൻ ഡ്രസ്സ് വാങ്ങി തന്നപ്പോൾ എന്നോടുള്ള പ്രണയം കൊണ്ടാണെന്ന് കരുതി....എല്ലാം ഞാനല്ലേ കരുതിയത്......അവൻ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു........അല്ലെങ്കിലും അവൻ എങ്ങനെ ഒരു ഗതിക്കും വഴിയില്ലാത്ത എന്നെ പ്രേമിക്കും.....എല്ലാം എന്റെ ചിന്ത വരുത്തി വെച്ച വിനകൾ അല്ലെ.......മാറേണ്ടത് അവനല്ല......ഞാനല്ലേ........മാറണം.......

ക്ലാസ് വിട്ടു അവൾ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി....അവൾ നടന്ന് സമർ വണ്ടി പാർക്ക് ചെയ്ത അവിടെ എത്താനായപ്പോൾ അതാ സമർ അവളെയും കൊണ്ട് ബൈക്കിന്മേൽ പോകുന്നു......

അവളുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും സങ്കടങ്ങളുടെ പെരുമഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി......വീണ്ടും ഉറവ പൊട്ടിയതുപോലെ അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി.....അവൾ അത് കൈകൊണ്ട് തുടച്ചു ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു......അവളുടെ ഹൃദയം വെട്ടിപ്പൊളിച്ച പോലെ അവൾക്ക് വേദനിക്കാൻ തുടങ്ങി......സമറിനെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ അവളെ വേട്ടയാടി തുടങ്ങി......അവനെ താൻ എത്ര മോഹിച്ചു....പടച്ചോനെ നിങ്ങളോട് അവന് വേണ്ടി ഞാൻ ഒരുപാട് ഇരന്നതല്ലേ.... എന്നോട് ഈ ചതി വേണ്ടായിരുന്നു......വീട്ടിലേക്കുള്ള ബസ് പിടിക്കുമ്പോഴും ബസിൽ കയറി വീട്ടിലേക്ക് എത്തുമ്പോഴും ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നടന്ന് വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോഴും സമറും സമറിന്റെ കൂടെ കണ്ട പെണ്ണും അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് പോയില്ല...

അവൾ കുളിക്കാൻ കയറി....ഷവറിന്റെ അടിയിൽ അവൾ നിന്നു ഒന്നും ചെയ്യാതെ കുറെ നേരം....അവളുടെ തലയിലൂടെ വെള്ളം വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.......അവളുടെ ശരീരമാകെ നനഞ്ഞു....പക്ഷെ ആ നനവിന് അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചൂട് കളയാനായില്ല.......അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചൂട് പിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.....

അവൾക്ക് സമർ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് സഹിക്കാനായില്ല....അവൾ അവനെ അത്രയേറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു........തനിക്ക് ഒരിക്കലും അർഹിക്കാത്ത ഒരു ആഗ്രഹമാണ് അത് എന്ന് അവൾക്ക് നല്ല ബോധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.....പക്ഷെ തലച്ചോറിന് മനസ്സിലായത് അവളുടെ ഹൃദയത്തെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് സാധിച്ചില്ല......അതിന് സാധിക്കാതെ അവൾ സങ്കടത്തിന് അടിമപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു......അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് വെള്ളം പൊടിഞ്ഞു......അവൾ അത്രയും നേരം അടക്കി പിടിച്ച സങ്കടം മുഴുവൻ പുറത്തുവന്നു......അവൾ കരഞ്ഞു........മലവെള്ളപ്പാച്ചിലുപോലെ വന്ന അവളുടെ കണ്ണുനീരിനെ അവൾ തുടയ്ക്കാൻ നിന്നില്ല......തുടച്ചാൽ പിന്നെയും പിന്നെയും വന്നുകൊണ്ടിരിക്കും അവൾക്ക് ബോധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.....അവൾ തടഞ്ഞില്ല......കരഞ്ഞുതന്നെ തന്റെയീ സങ്കടം തീരട്ടെ എന്ന് അവൾ കരുതി......ഇനി എനിക്ക് അവനെ ഓർത്തു സങ്കടപ്പെടാൻ അവസരം വരരുത്.........അവൾ കരഞ്ഞു......നന്നായി കരഞ്ഞു........

സമറിന്റെ ഓരോ ഓർമകളും അവളുടെ കരച്ചിലിന്റെ ആക്കം കൂട്ടി.......അവൻ തന്നോട് ചിരിച്ചത്.....തന്നോട് കുറുമ്പ് കാട്ടിയത്......രക്ഷിച്ചത്......നല്ലൊരു സുഹൃത്തായത്.......കെട്ടിപ്പിടിച്ചത്......മുടിയിഴകളിൽ തലോടിയത്......തലയിൽ തലോടിയത്.......എന്റെ കവിളിൽ പിടിച്ചത്......കൈകളിൽ എന്റെ