Chapter Title : വിനീത, വിവേകിന്‍റെ ചേച്ചി [Smitha]

വരുന്നത് മൂന്ന്‍ പേരാണ്.
ശ്രീധര്‍ പ്രസാദ്, ജെയ്സന്‍, വരുണ്‍..
വേറെ ചിലരുമുണ്ടെങ്കിലും ഈ മൂന്ന്‍ പേരാണ് സ്ഥിരം വരാറ്.

“ചേച്ചി, അതിപ്പം..അവമ്മാര് പറയണേ, ചേച്ചീടെ അത്രേം സൂപ്പര്‍ സൌന്ദര്യമുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ അവമ്മാര് കണ്ടിട്ടില്ല്യന്നാ...”

അത് പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞ് ഉറപ്പായിരുന്നു വിനീത ദേഷ്യപ്പെടുമെന്ന്‍.
അതറിയാന്‍ അവന്‍ മിററിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്‍ അമ്പരന്നു പോയി.
ചേച്ചിയുടെ മുഖം വീണ്ടും ലജ്ജയില്‍ കുതിര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.
ചേച്ചി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.

“ആഹാ...”

സ്വരത്തില്‍ ദേഷ്യം വരുത്തി വിനീത പറയുന്നത് അവന്‍ കേട്ടു.

“നിന്‍റെ മൊട്ടേന്നു വിരിയാത്ത സൌന്ദര്യ ആരാധകന്‍മാര്‍ക്ക് എന്‍റെ ഏജ് എന്താന്നു വല്ല പിടീണ്ടോ? നിന്നെപ്പോലെ ഇര്പത്, അല്ലേല്‍ ഇരുപത്തൊന്ന്, അതല്ലേ അവമ്മാരുടെ ഏജ്? അല്ലേടാ?”

“അതിനു ചേച്ചിക്ക് അന്‍പത് വയസ്സോന്നും ഇല്ലല്ലോ..അത്ര ഡിഫറന്‍സ് വരാന്‍?”

“ദേ, നീ എന്‍റെ വായീന്ന് നല്ലത് കേക്കും കേട്ടോ വിവേകെ...വേണ്ടാത്തത് പറഞ്ഞാ...”

ബൈക്ക് അപ്പോള്‍ കുഞ്ഞിരാമപ്പണിക്കരുടെ പാടവരമ്പിനടുത്തുള്ള പാതയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

“എന്താ ആക്റ്റിങ്ങ്...”

വിവേക് ചിരിച്ചു.

“സ്വരത്തിലെ ദേഷ്യോം മോഖത്തെ നാണോം അത്രക്കങ്ങു മാച്ചാവണില്ല്യല്ലോ ന്‍റെ ചേച്ച്യേ...”

അപ്പോഴാണ്‌ വിനീത അറിയുന്നത് മിററിലൂടെ വിവേക് തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന കാര്യം.
അപ്പോഴവളുടെ നാണം ഒന്നുകൂടി കൂടി.
സൌന്ദര്യവും.

“പിന്നെ നാണം ഒന്നും വരുന്നില്ല! ഞാന്‍ എന്തിനാ നാണിക്കുന്നെ?”

“അതാ ഞാനും ചോദിക്കണേ! ചേച്ചി എന്തിനാ നാണിക്കണേ?”

അവന്‍ ചിരിച്ചു.
അവനെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവളും.
അവള്‍ പക്ഷെ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“നാണം എന്തിനാ എന്ന് ഞാന്‍ പറയട്ടെ?”

അവന്‍ ചോദിച്ചു.

“നീ മര്യാദക്ക് വണ്ടിയോടിക്ക് ചെറുക്കാ...”

അവള്‍ പുഞ്ചിരി വിടാതെ പറഞ്ഞു.

“വണ്ടിയൊക്കെ ഓടിച്ചോളം... നല്ല ചുള്ളമ്മാര് പിള്ളേര്