Chapter Title : വിഷാദതരളം… വികാരഭരിതം 5 [സ്പൾബർ]

ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം… “..

മീരയുടെ സ്വരം അതിമധുരതരവും, അതിവികാരഭരിതവും ആയിരുന്നു..

“” എന്താ ഇത്ര പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം…?””..

സിഗററ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പുകയെടുത്ത് അപ്പു ചോദിച്ചു..

അവൻ പുക ഉള്ളിലേക്കെടുക്കുന്നതും, അത് ഊതിപ്പറത്തുന്നതും ചെറിയ ശബ്ദത്തിലൂടെയാണെങ്കിലും മീരയത് കൃത്യമായി പിടിച്ചെടുത്തു..

“” അപ്പു സിഗററ്റ് വലിക്കുകയാണോ..?”..

മീരയുടെ ചോദ്യം അവനെ അമ്പരപ്പിച്ചു..

“ അത്… പുറത്ത്… നല്ല തണുപ്പ്…

അപ്പോ ഒന്ന് വലിച്ചതാ…””..

മീരക്ക് വലിക്കുന്നത് ഇഷ്ടമാവില്ല എന്നോർത്ത് അപ്പു പറഞ്ഞു..

“ പുറത്തോ… ?.

അപ്പു വീടിന് പുറത്താണോ കിടക്കുന്നേ.,.?””..

ആശ്ചര്യത്തോടെ മീരയുടെ ചോദ്യം..

“” അല്ലെന്നേ… മുറിയിൽ കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വന്നില്ല…

കുറച്ച് നേരം പുറത്തിരിക്കാമെന്ന് കരുതി…””..

“” അതെന്താ അപ്പൂ… ഇത്ര നേരമായിട്ടും ഉറക്കം വരാത്തത്… ?””..

“” എന്തോ… ഇന്നുറക്കം വന്നില്ല…”..

“” അതെന്താന്നാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്..?””.

അവനുറക്കം വരാത്തത് എന്ത് കാരണം കൊണ്ടാണെന്ന് മീരക്കറിയാം..

അതേ കാരണം കൊണ്ട് തന്നെയാണ് തനിക്കും ഉറക്കം വരാത്തത്..

എങ്കിലും അതവൻ പറയണം..

അതാണ് മീരപ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്..

ഒരു വർഷത്തോളം ഒരുത്തന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നതാണ് താനെന്ന് മീര മറന്നു..

തൂങ്ങി മരിച്ച അവന്റെ വിധവയാണിപ്പോ താനെന്നും അവൾ മറന്നു..

വെറും മൂന്ന് മാസമേ ആയിട്ടുള്ളൂ താൻ വിധവയായിട്ട് എന്നും സൗകര്യപൂർവം മീര മറന്നു.. അവളിപ്പോ കാമുകിയായിരുന്നു..

കാമുകന്റെ തഴുകിയുണർത്തൽ കൊതിച്ച് കിടക്കുന്ന ദാഹാർത്തയായ കാമുകി..

“ എനിക്കുറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ലെടീ…

ഉറക്കം തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ഒരുത്തിയെന്നെ വിളിച്ചുണർത്തുന്നു..””..

അപ്പുറത്ത് നിന്ന് സീൽക്കാരം പോലൊരു ശബ്ദം അപ്പു കേട്ടു..

അത് സീൽക്കാരം തന്നെയായിരുന്നു..

സഹിക്കാനാവാത്ത കടി മൂലം മീരയുണ്ടാക്കിയ സീൽക്കാരമായിരുന്നത്..

തന്നെക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞ തന്റെ കാമുകൻ എടീന്ന് വിളിച്ചത് മീരയുടെ കടി കൂട്ടുകയാണ് ചെയ്തത്..

കൂർത്ത കുഞ്ഞരിക്കന്തിനെ അവൾ വിരലുകൾക്കിടയിലിട്ട് ഞെരിച്ചു…

“” ആരാ… ആരാ അപ്പൂനെ ഉറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കാത്തെ… ?..””..

നനവ് കൂട്ടി കന്തിനെ മീര നീട്ടിയുഴിഞ്ഞു..

“” അത്… അതൊരു പൂച്ചക്കണ്ണിയാ…

ഇന്ന് മാത്രമല്ല… പല രാത്രിയിലും അവളെന്റെ ഉറക്കം കളഞ്ഞിട്ടുണ്ട്…””..

മീരയുടെ വിരലുകൾ പൂറ്റിലേക്ക് കയറി..

അതെങ്ങിനെ… ?.

താനതിന് അപ്പൂനെ കാണുന്നത് തന്നെ ഇന്നല്ലേ..

പിന്നെങ്ങിനെ…?..

“” അപ്പൂ…

അതിന്… നമ്മളിന്നല്ലേ… ആദ്യമായി… “..

“” നമ്മളിന്നാ ആദ്യമായി കണ്ടത്…

പക്ഷേ ഞാനിന്നല്ല…

പലവട്ടം കണ്ടിട്ടുണ്ട്… മീരയുടെ വഴിയിലെല്ലാം ഞാനുണ്ടായിരുന്നു..

മീരയുടെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് രോഗമഭിനയിച്ച് ഞാൻ വന്നിട്ടുണ്ട്…

വഴിയരികിൽ കാത്ത് നിന്നിട്ടുണ്ട്…

ഒന്ന് കാണാൻ…

ഒരു നോക്ക് കണ്ടാ