വിസ്മയ 10 [Vashalan]

എന്നിട്ട് ഒന്നും അറിയാത്ത

ഭാവത്തിൽ, അല്പം കുനിഞ്ഞ് ആ മുഴപ്പിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി അവൾ ചോദിച്ചു:

​"ഓ! അതാണോ ഇതിന്റെ പേര്? 'കുണ്ണ'യോ? മൂത്രമൊഴിക്കാൻ ഉള്ളതാണോ ഇത്? അപ്പൊ സാർ മൂത്രമൊഴിക്കാൻ മുട്ടുന്നത് കൊണ്ടാണോ ഇത് ഇത്രയും വലുതായി ഇരിക്കുന്നത്? ഇതിന് ഇത്രയും വലിപ്പമുണ്ടോ?"

​അവൾ അല്പം കൂടി അടുത്ത് നിന്ന്, തന്റെ വിരൽത്തുമ്പ് കൊണ്ട് ആ ഭാഗത്ത് പതുക്കെ ഒന്ന് തൊട്ടു. ആ സ്പർശനം ഏശിയതും സാറിന്റെ ശരീരം ഒന്നാകെ ഞെട്ടിവിറച്ചു.

​"വിസ്മയാ... നീ... നീ ഇത് തൊടരുത് എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ..." അയാൾ ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​അവൾ  അതിലേറെ വശ്യമായ ഒരു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു, "എന്താ സാർ, ഇതിൽ തൊട്ടാൽ സാറിന് എന്തെങ്കിലും വേദനയുണ്ടോ? അതോ സാറിന് കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥതയാണോ തോന്നുന്നത്? എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മതി സാർ, ഞാൻ സാറിനെ

സഹായിക്കാം. ഇന്നലെ നമ്മൾ കണ്ടതല്ലേ, ഞാൻ സഹായിച്ചപ്പോൾ സാറിന് എത്ര ആശ്വാസമാണ് കിട്ടിയതെന്ന്!"

​ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും സറിന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും തകർന്നു. ആ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം ചൂടുപിടിച്ചു.

സാർ... ഈ സാധനം മൂത്രമൊഴിക്കാൻ ആണെങ്കിൽ, ഇന്നലെ  ഇതിൽ നിന്ന് വന്നത് മൂത്രമൊന്നുമല്ലല്ലോ! പിന്നെ അതെന്തായിരുന്നു? മൂത്രമൊഴിക്കാൻ ഉള്ളതാണെങ്കിൽ അത് ഇത്രയും നേരം കടുത്ത് നിൽക്കുന്നതെന്തിനാ?" വിസ്മയ അതീവ നിഷ്കളങ്കതയോടെ ചോദിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിയുന്ന ആ കുസൃതി സറിനെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി.

​സാർ വിയർപ്പുകുളിച്ചു. അയാളുടെ നാക്ക് വരളുകയായിരുന്നു. "അത്... വിസ്മയാ... അത്... അത് അങ്ങനെയല്ല..." അയാൾക്ക് വാചകം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അയാള്‍ അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞുനിൽക്കാൻ

ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിസ്മയ സാറിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തി.

​"സാർ എന്തിനാ ഇത്ര പരുങ്ങുന്നത്? എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്തത് കൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്? സാറിന് ഇത്രയും അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ എങ്ങനെയാ സാർ പഠിപ്പിക്കുന്നത്? സാറിന്റെ ഈ അസ്വസ്ഥത മാറ്റേണ്ടത് എന്റെ കൂടി ആവശ്യമാണല്ലോ സാർ! ഇന്നലെ  പറഞ്ഞില്ലേ, എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് പറയാൻ? അപ്പോൾ പിന്നെ ഇത് മാറ്റാൻ എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റുന്ന സഹായം ഞാൻ ചെയ്യണ്ടേ?"

​വിസ്മയ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, ആ ചോദ്യത്തിലെ പ്രലോഭനം സാറിന് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി.

​സാർ അങ്ങേയറ്റം ദയനീയമായി അവളെ നോക്കി. "വിസ്മയാ... നീ... നീ എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുകയാണ്... ഇത്... ഇത് ശരിയല്ല..."

സാർ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, തല

കുനിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "വിസ്മയാ... ഇത്... ചില കാര്യങ്ങൾ..... കാണുമ്പോൾ ആണുങ്ങൾക്ക്.....ഇങ്ങനെ വരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയാ, ഇത് മാറിയില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. ഇതിന് ശമനം കിട്ടണമെങ്കിൽ ഇന്നലത്തെ പോലെ... അതൊന്ന് പുറത്ത് വരണം."

​വിസ്മയ  നിഷ്കളങ്കത അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട്, എന്നാൽ കണ്ണുകളിൽ കാമത്തിന്റെ തിളക്കത്തോടെ ചോദിച്ചു, "എന്താ സാർ,  സാറിന്റെ ഈ അസ്വസ്ഥത മാറ്റാൻ ഞാൻ സഹായിക്കട്ടെ? അതോ ഇനി സാറിന് ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ ഞാൻ അമ്മയെ വിളിക്കട്ടെ? അമ്മയ്ക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് അറിയാമായിരിക്കും!"

​അമ്മയെ വിളിക്കുമെന്ന് കേട്ടതും സാർ ഒന്ന് ഞെട്ടി. ഒരു നിമിഷം അയാൾ ആകെ പരിഭ്രമിച്ചു. "അയ്യോ... വേണ്ട... നീ അമ്മയെ വിളിക്കണ്ട! അതെന്താണെന്ന് നീ

അറിയേണ്ട... അത്...