വിസ്മയ 10 [Vashalan]

പറഞ്ഞല്ലോ ഇന്നലെ ഞാൻ സാറിനെ സഹായിച്ചപ്പോൾ സാറിന് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം കിട്ടിയെന്ന്. ഇപ്പോഴത്തെ ഈ അസ്വസ്ഥത മാറാൻ ഞാൻ വീണ്ടും സഹായിക്കട്ടെ സാർ? അപ്പൊ സാറിന് സുഖം കിട്ടില്ലേ?"

​സാർ ഒരു നിമിഷം അവളെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ലജ്ജയോ ഭയമോ ഒട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എല്ലാം തുറന്നു സമ്മതിച്ചുള്ള ഒരു പ്രലോഭനം മാത്രം. അയാൾ ഒന്നുമിണ്ടാതെ, അസ്വസ്ഥതയോടെ വിസ്മയയുടെ ആ സ്പർശനത്തിനായി കാത്തിരുന്നു. അയാൾ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ നിശ്ചലമായി നിന്നു.

​അവൾ പതിയെ തന്റെ കൈകൾ സാറിന്റെ പാന്റിന്റെ സിബ്ബിന് നേരെ കൊണ്ടുപോയി.

അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞ ആഗ്രഹം അവൾ കൃത്യമായി വായിച്ചെടുത്തു.

​അവൾ വളരെ പതിയെ, അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ,

അയാളുടെ പാന്റിന്റെ സിബ്ബിലേക്ക് കൈകൾ നീട്ടി. വളരെ സാവധാനത്തിൽ, ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി ഒരു കളിപ്പാട്ടം തുറന്നു നോക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ അവൾ ആ സിബ്ബ് താഴേക്ക് വലിച്ചു. സിബ്ബ് താഴ്ന്നതും ഉള്ളിലെ ഇറുകിയ അടിവസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് ആ ലിംഗം അസ്വസ്ഥതയോടെ പുറത്തേക്ക് വരാൻ വെമ്പുന്നത് അവൾ കണ്ടു.

​അവൾ അല്പം കൂടി അടുത്ത് നിന്ന് ചോദിച്ചു, "സാർ, ഇത് ഇത്രയും കടുത്ത് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടാൽ സാറിന് വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഞാൻ ഇത് കുറച്ചൊന്ന് തണുപ്പിച്ചു തരട്ടെ?"

​അവൾ തന്റെ മൃദുവായ കൈകൾ കൊണ്ട് ആ ലിംഗത്തിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. അടിവസ്ത്രത്തിന്റെ തുണിക്ക് മുകളിലൂടെ ആ ചൂടും കടുപ്പവും അവളുടെ കൈപ്പത്തികളിൽ അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ

അവൾ ഒന്നു വിറച്ചു, സാർ, കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. അയാളുടെ വായിൽ നിന്ന്  ഞരക്കം പുറത്തുവന്നു.

​"വിസ്മയാ..." അയാൾ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു.

​അവൾ കുസൃതിയോടെ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "എന്താ സാർ? പേടിക്കേണ്ട, ഞാൻ അമ്മയെ വിളിക്കാൻ പോകുന്നില്ല. സാറിന് സുഖം കിട്ടാൻ വേണ്ടി ഞാൻ  സഹായിച്ചോളാം"

​അവൾ അയാളുടെ കുണ്ണയെ അടിവസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുക്കാൻ തയ്യാറായി. അവളുടെ കൈകളുടെ ചലനങ്ങൾ വളരെ സാവധാനമായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിൽ വല്ലാത്തൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സാറിന്റെ ശരീരം അവളുടെ ഓരോ നീക്കത്തോടും അനുകൂലമായി പ്രതികരിച്ചു. അയാളുടെ

നിയന്ത്രണങ്ങളെല്ലാം അവൾ പൂർണ്ണമായും കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

വിസ്മയ അല്പം കൂടി അടുത്തുചെന്ന്, അയാളുടെ പാന്റിന്റെ ബട്ടണുകളിൽ വിരലുകൾ വെച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു: "സാർ, ഈ പാന്റ് ഇങ്ങനെ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ലേ സാറിന് ഇത്രയും അസ്വസ്ഥത? ഇത് അഴിച്ചു മാറ്റിയാൽ സാറിന് കുറച്ചുകൂടി ആശ്വാസം കിട്ടില്ലേ?

​അവൾ അയാളുടെ മറുപടിക്കായി കാത്തുനിന്നില്ല, മറിച്ച് വളരെ സാവധാനം പാന്റിന്റെ ബട്ടൺ അഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ ബട്ടൺ അഴിക്കുമ്പോഴും സാറിന്റെ ശ്വാസഗതി കൂടിവന്നു. കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.

​"വിസ്മയാ... നീ... നീ ഇത് എന്താണ്

ചെയ്യുന്നതെന്ന് നിനക്ക് അറിയാമോ?" അയാൾ വിക്കി വിക്കി ചോദിച്ചു, പക്ഷേ അവളുടെ കൈകളെ തടയാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

​അവൾ  അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു, "എനിക്കറിയാം സാർ. സാറിന് ഈ അസ്വസ്ഥത മാറ്റാൻ ഞാൻ സഹായിക്കുകയാണ്. ഇന്നലെ സാർ പറഞ്ഞില്ലേ, ഇതിൽ നിന്ന് വെള്ളം വന്നാൽ മാത്രമേ ആശ്വാസം കിട്ടൂ എന്ന്? അപ്പോൾ പിന്നെ