Chapter Title : വിസ്മയ 8 [Vashalan]

അച്ഛൻ തന്നെയാണ് എന്നോട് ഇങ്ങനെയുള്ള ഡ്രസ്സുകളൊക്കെ ഇട്ടോളാൻ പറഞ്ഞത്. ഇപ്പൊ നിന്റെ ഡൗട്ടൊക്കെ മാറിയല്ലോ, അല്ലേടാ?" അമ്മ അവന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ നുള്ളിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

"ആ..." അവൻ തലയാട്ടി.

അപ്പോഴേക്കും പാത്രത്തിൽ പായസം കൃത്യമായി വെന്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അമ്മ ഗ്യാസ് സ്റ്റൗ പൂർണ്ണമായും ഓഫ് ചെയ്തു. എന്നിട്ട് അഭിയുടെ ഇടുപ്പിലെ പിടി പതുക്കെ മാറ്റി അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:

"പായസം റെഡിയായിട്ടുണ്ട്. നീ പോയി  ഗ്ലാസുകൾ എടുത്തേ. വിസ്മയയ്ക്കും സാറിനും കൂടി പായസം കൊണ്ട് കൊടുക്കണം. അതിനാണ്."

അബി വേഗം സൈഡിലെ ഷെൽഫിൽ നിന്നും ഗ്ലാസുകൾ എടുത്ത് അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവൻ ഗ്ലാസുകൾ നീട്ടിയപ്പോൾ സരസ്വതി അവനെ നോക്കി അർത്ഥഗർഭമായി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു. പായസം ഗ്ലാസിലേക്ക് പകരുന്നതിനിടയിൽ അവൾ അവനോടായി ചോദിച്ചു:

"ഇപ്പോ എന്റെ മോന്റെ പേടിയൊക്കെ മാറിയല്ലോ, അല്ലേ? ഇനി അടുത്ത തവണ എന്റെ മേത്ത് മുട്ടുമ്പോൾ കൈകളൊന്നും

പേടിച്ച് വിറയ്ക്കില്ലല്ലോ?"

അബി ഒന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "ഇല്ല അമ്മേ... ഇനി വിറയ്ക്കില്ല."

അമ്മ പായസം നിറച്ച ഗ്ലാസുകൾ അവന് നേരെ നീട്ടി. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "മോന് എന്നെ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും തൊടാം കേട്ടോ... എനിക്ക് അതിൽ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല," വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ അത്രയും കൂടി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ അവനെ റൂമിലേക്ക് വിട്ടു.

കയ്യിൽ പായസ ഗ്ലാസുകളുമായി അബി വിസ്മയയുടെ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ട്യൂഷൻ സാറിന്റെ മുന്നിൽ വിസ്മയ എന്താണ് കാണിച്ചുകൂട്ടുന്നത് എന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ അവനിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.

അബി കയ്യിൽ പായസ ഗ്ലാസുകളുമായി വിസ്മയയുടെ മുറിയുടെ വാതിക്കലേക്ക് നടന്നു. മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി ചാരിയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അകത്ത് ശിവശങ്കർ

സാറിന്റെ പരുങ്ങലോടെയുള്ള ശബ്ദം വളരെ നേർത്തു കേൾക്കാം. അബി പതുക്കെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം മാറ്റിവെച്ച് വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി.

അവിടെ നടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അബിയുടെ ശ്വാസം ഒന്നു നിലച്ചുപോയി.

ശിവശങ്കർ സാർ സ്റ്റഡി ടേബിളിന് മുന്നിലെ കസേരയിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. വിസ്മയ ടേബിളിന്റെ സൈഡിൽ സാറിന്റെ തൊട്ടടുത്തു ചേർന്ന്, ഏതാണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കസേരയുടെ വശത്തേക്ക് ചാരിയാണ് നിന്നിരുന്നത്.