Chapter Title : ? യക്ഷി ? [സാത്താൻ?]

എന്നും എന്റെയും എന്റെ പാരമ്പരകളുടെയും കാൽക്കലിൽ തന്നെ ജീവിക്കണം അത്ര മാത്രമേ എനിക്കുള്ളൂ.

അതിനു എന്തും ചെയ്യാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ്.

ദിഗംബരൻ : ശെരി ഇനി എന്റെ ആവശ്യം ഞാൻ പറയാം....

മനഃശക്തി കൊണ്ടും ലക്ഷ്യംകൊണ്ടും നീ ശക്തനാണ് നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ ലക്ഷ്യം സാധിക്കാൻ വേണ്ടി ആണ് ഞാനും ഇതിനു വർഷങ്ങൾ മുൻപ് ഇറങ്ങി പുറപ്പെട്ടത്. ഇന്ന് എന്റെ കാലം അവസാനിക്കാറായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് സ്വയക്തമായ എല്ലാം ഞാൻ നിനക്ക് ഉപദേശിക്കാം പക്ഷെ എനിക്ക് പകരം എന്റെ സ്ഥാനം നീ അലങ്കരിക്കണം. എന്റെ അവകാശി ആയി തന്നെ.

ദിഗംബരൻ തന്റെ ആവശ്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷവാൻ ആയത് കേളു തന്നെയാണ്.

തനിക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവുകൾ ലഭിച്ചാൽ പിന്നെ ഒന്നിനെയും തനിക്ക് പേടിക്കേണ്ട ആവശ്യം വരില്ല എന്തിനു ഈ ഭൂലോകം തന്നെ തന്റെ കാൽക്കൽ വീഴും എന്നയാൾ വിശ്വസിച്ചു.

കേളു : സമ്മതം ആണ് സ്വാമി. പക്ഷെ ഞാൻ ഈ വനത്തിൽ തന്നെ തപസ്സിരുന്നാൽ എന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ എല്ലാം എങ്ങനെ ആണ് ഞാൻ ആസ്വദിക്കുക.

ദിഗംബരൻ : അതിന്റെ ആവശ്യം ഒന്നും വരില്ല. നീ ചെയ്യേണ്ടത് എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ പോയ കാര്യങ്ങൾ ആയിരിക്കണം അതിനു ഒരിക്കലും ഈ വനത്തിൽ തന്നെ നീ താമസിക്കണം എന്നില്ല. നിന്റെ പ്രതികരണങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്നതിനും എന്റെ ആവശ്യത്തിനും ഒരേ വഴിയാനുള്ളത്.

യക്ഷി നിങ്ങളുടെ കാവിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന യക്ഷിയെ നീ ഉപാസിക്കണം അവളെ പ്രീതി പെടുത്തണം അവളിലൂടെ നീ നിന്റെ ആവശ്യങ്ങളും എന്റെ നിർബന്ധമായും പൂർത്തീകരിക്കും.

കേളു : ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടു കാവിലോ? പക്ഷെ...

ദിഗംബരൻ : എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട് നിന്റെ ഉത്തഖണ്ട എങ്ങനെ ആ നാട്ടിലേക്ക് ഇനി ചെല്ലും എന്നല്ലേ? നീ ഇപ്പോഴൊന്നും അങ്ങോട്ട് പോവാൻ പാടില്ല എനിക്ക് സ്വയക്തമായ കഴിവുകൾ ഏഴു വർഷങ്ങൾ നീണ്ട തപസ്സിലൂടെ ഞാൻ നിന്നിലേക്ക് കൈമാറി തരും മറ്റൊരു തരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ നിന്റെ ആത്മാവിനോപ്പം ഞാനും ലയിക്കും അതിനു ശേഷം മാത്രമേ നീ അങ്ങോട്ടേക്ക് പോവാൻ പാടുള്ളു.

എന്താ സമ്മതം ആണോ?

കേളു