Chapter Title : യുഗം 8 [Achilies]

തുടങ്ങി ഒരിക്കൽ കൈ വിട്ട ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിക്കുമ്പോൾ വീണ്ടും നിലയില്ലാ കയത്തിൽ താഴുന്ന പോലെ തോന്നി. ഗംഗ എന്നെ തല്ലിയപ്പോൾ മനസ്സ് പൊടിഞ്ഞു നുറുങ്ങുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. അവർ എന്റെ കൂടെ വേണം എന്നുള്ള സ്വർത്ഥതയാവാം എന്നെ കൊണ്ടങ്ങനെ പറയിപ്പിച്ചത്. പക്ഷെ ഗംഗയുടെ പ്രതികരണം എന്നെ ഉള്ളിൽ നിന്നും തകർത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
എന്നെ തല്ലിയ ശേഷം ഗംഗ സോഫയിലേക്കിരുന്നു കരച്ചിൽ ആയി, കണ്ണ് തുടച്ചുകൊണ്ട് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വസുവും.
ഒറ്റപ്പെട്ട പോലെ തോന്നിയപ്പോൾ പിന്നെ അവിടെ നില്ക്കാൻ തോന്നിയില്ല ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വാതിൽപ്പടി കടന്നു മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ, എന്റെ പേര് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തിരിച്ചു വിളിക്കുന്ന വസുവിന്റെ ഒച്ച വെള്ളത്തിനടിയിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന പോലെ മുഴങ്ങികേട്ടു. പക്ഷെ നില്ക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ നടന്നു കണ്ണീരൊഴുകിയ കണ്ണും ഇടറുന്ന കാലുകളും. കനം വെച്ച മനസ്സുമായി.
ചുവന്ന വാനം ഇരുളുന്നതും വഴിയിലെ വിളക്കുകൾ കണ്ണ് തുറക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു പക്ഷെ കണ്ണിൽ ഇപ്പോഴും കണ്ണീർ ഒരുക്കിയ മൂടൽ മഞ്ഞായിരുന്നു. എപ്പോഴോ യാത്ര അവസാനിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ആഹ് പഴയ എന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു ഏകനായി. പൊളിഞ്ഞ വീടിന്റെ അരമതിലിൽ ചാരി ഞാൻ ഇരുന്നു. ജീവിതത്തിനോട് തന്നെ വിരക്തി തോന്നി തുടങ്ങി, എപ്പോഴോ മുന്നിൽ കണ്ടു തുടങ്ങിയ വെട്ടം ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നിമിഷത്തിൽ അവസാനിച്ച പോലെ.
ഗംഗയെയും വസുവിനെയും കുറിച്ചോർക്കുമ്പോഴെല്ലാം കണ്ണ് നിറയുന്നു. ഇനി ആർക്കു വേണ്ടി ജീവിക്കണം എന്ന തോന്നൽ മനസ്സിനെ പിടിച്ചുലക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഹേമയെ അവിടെ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ തോന്നിയ നിമിഷത്തെ ഓർത്തു എന്നെ തന്നെ ഞാൻ ശപിച്ചു.
പക്ഷെ മീനാക്ഷി അവളെ എന്തിനാ അവർ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നത്. എന്റെ പേടി ഇപ്പോൾ സത്യമായി മീനാക്ഷിയോടുള്ള ഞാൻ എന്നിൽ തന്നെ കുഴിച്ചിട്ട ഇഷ്ടം ഇപ്പോൾ എനിക്കെന്റെ ഗംഗയെയും വസുവിനെയും നഷ്ടപ്പെടുത്തി. ഓരോന്നാലോചിക്കും തോറും വട്ടു പിടിക്കുന്നു.
"പോണം ഇവിടുന്നു പോണം, ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വേണ്ടത് ഒരു യാത്രയാണ് എല്ലാം മറക്കാൻ ഒരു യാത്ര, എപ്പോഴെങ്കിലുമുള്ള തിരിച്ചു വരവിനായുള്ള യാത്ര."
ക്ഷീണം കണ്ണുകൾ അടപ്പിച്ചതും കണ്ണിലേക്കു കണ്പോള തുളഞ്ഞു കയറിയ വെളിച്ചം