മുലക്കച്ചയുടെ കെട്ടാഴിയുമ്പോളും ഒരു പൊടിക്ക് താഴാതെ ആ മാറിടങ്ങൾ കൂർത്തു നിന്നു. പതിയെ തലോടിയിട്ട് അതിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് അമർത്തിനോക്കി. പിന്നെ രണ്ടു കയ്യാലെ ശരിക്കൊന്നു ഞെക്കി പിഴിഞ്ഞു. തന്റേതിനേക്കാൾ ബലമുണ്ട്.
“വേണ്ട തമ്പ്രാട്ടി ”
“അയാൾ നിന്നെ എന്താ ചെയ്യാറ് ”
” ഇതൊക്കെ തന്നെ ”
“വേറെ ഒന്നും ഇല്ല?”
“മുത്തം കൊടുക്കും ”
സാവിത്രിയും അവളുടെ മാറിൽ ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു. ഒരു കടിയും.
” പിന്നെ എന്താ ചെയ്യാറ് ”
“തമ്പ്രാന് ശേഷിക്കുറവുണ്ട് ”
സാവിത്രി ചിരിച്ചു
” അപ്പോൾ അയാളും ഞാനും തമ്മിൽ എന്ത് വെത്യാസം ”
തോളത്തേക്ക് വന്ന കൈ തന്നെ താഴേക്ക് അമർത്തുന്നതായി മാതിക്കു തോന്നി. അതെ, തന്നെ ഇരുത്തുകയാണ്. പിന്നെ മാതിയെ കിടത്തി മാറിടങ്ങളിൽ മുഖം പൊത്തിക്കൊണ്ട് തമ്പ്രാട്ടി കണ്ണടച്ചു.
തന്റെ ഉടുമുണ്ടിനുള്ളിലേക്ക് സാവിത്രിയുടെ കൈകൾ കടന്നു.
ഈ വളപ്പുരയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള മാതിയും അകത്തുള്ള മാതിയും തമ്മിൽ ഒരു വേലിക്കെട്ടിന്റെ അകലമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു എന്ന് മാതിക്കു തോന്നി. അവർക്കെല്ലാം താൻ ഒരു കളിക്കൊപ്പ് മാത്രം. അല്ലാതെ എന്ത്. എന്തെക്കെയോ നഷ്ടപ്പെട്ട അവർ തന്നിലൂടെ അത് നികത്തുന്നു. മനസ്സുകൊണ്ട് അകലം ഇല്ലാതായപോലെ. കാലുകൾ അകത്തിക്കൊണ്ട് മാതി ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചുകൂട്ടി. അപ്പോഴും പുതിയ കളിപ്പാട്ടം കിട്ടിയ കുട്ടിയെപ്പോലെ രോമാകൂപങ്ങളിൽ തട്ടിക്കളിച്ചും പിടിച്ച് വലിച്ചും ഒരാൾ വയറിൽ തലവെച്ചു കിടന്നിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി ഓപ്പോൾക്കു കഞ്ഞി കൊടുത്ത് മടങ്ങുമ്പോൾ കാർന്നോർ സാവിത്രിയെ ഉഴിഞ്ഞു ഒന്ന് നോക്കി. ഒന്നുകൂടി ശരീരം ആട്ടികൊണ്ട് സാവിത്രി അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
