ഉച്ചയ്ക്ക് രാഹുൽ വരുമ്പോൾ അവർ സംസാരിക്കും. കല്യാണക്കാര്യങ്ങൾ. അനുശ്രീയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച്.
“അവളെ നോക്കിക്കോളണേ മോനേ” രമ്യ പറയും.
“നോക്കിക്കോളാം… നിങ്ങളെ രണ്ട് പേരെയും” രാഹുൽ പറയും. ‘നിങ്ങളെ രണ്ട് പേരെയും’ എന്ന വാക്കിൽ അൽപ്പം ഊന്നൽ.
രമ്യയുടെ കണ്ണ് നിറയും. രാഹുലിന്റെ കൈ വിറയ്ക്കും.
പക്ഷേ അവർ തൊടില്ല. ചുംബിക്കില്ല. ആ ഒരൊറ്റ ദിവസത്തെ ഓർമ്മ മതി അവർക്ക്. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ.
പ്രണയം… പ്രണയം മരിച്ചില്ല. അത് ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ, ഒരു നിലവിളക്ക് പോലെ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആരും കാണാതെ. ആരും അറിയാതെ.
രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളിൽ മാത്രം. ഒരു നിഗൂഢ സത്യം പോലെ. ഒരു ശാപം പോലെ. ഒരു അനുഗ്രഹം പോലെ.
