വിസ്മയ 2 [Vashalan] 107

​സരസ്വതി തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ പാൽ വിസ്മയയുടെ വിരലുകളിലേക്ക് പകർന്നു. വിസ്മയ അത് തൊട്ടു നോക്കി. അതിന്റെ ചൂട് അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് പടർന്നു.

​വിസ്മയ: “അമ്മേ… ഇത് ഇത്രയും ചൂടുള്ളതാണോ? ഇത് കാണാൻ… പാല് പോലെ ഉണ്ടല്ലോ.”

​സരസ്വതി: “അതെ മോളേ… ഇതിലാണ് ജീവനുള്ളത്. ഇതിന്റെ ആ മണം കണ്ടോ… ഇത് പതുക്കെ രുചിച്ചു നോക്ക്. ഇതിന്റെ ലഹരി നീ അറിയണം. ഒരു പെണ്ണിന്റെ വിജയം അവളുടെ

ആണിനെ ഇത്രത്തോളം സുഖിപ്പിച്ച് ഈ പാൽ പുറത്തെടുക്കുന്നതിലാണ്.”

​സരസ്വതി ആ വെളുത്ത മദനജലം വിസ്മയയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ പുരട്ടിക്കൊടുത്തു. വിസ്മയ അത് പതുക്കെ നാവു കൊണ്ട് രുചിച്ചു നോക്കി. ആ വല്ലാത്ത ചുവയും ലഹരിയും അവളുടെ തലയ്ക്കു പിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. രാഘവൻ ക്ഷീണത്തോടെ ബെഡിൽ മലർന്നു കിടന്ന് കിതയ്ക്കുകയായിരുന്നു. സരസ്വതി രാഘവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായഞ്ഞു കിടന്ന് മകളെ നോക്കി ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി.

ഈ പാർട്ട് ഇവിടെ വെച്ച് അവസാനിക്കുന്നു. വായനക്കാരോട് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്, ഈ കഥ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് ഇതുപോലെയാണോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല, പക്ഷേ ഇത് ഇങ്ങനെയായി രൂപപ്പെടുകയാണ്

ഉണ്ടായത്. ഇത് ഇവിടെ വെച്ച് നിർത്തിയാലോ എന്നാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ ആലോചിക്കുന്നത്.