അദ്വൈതം [Parvathi] 977

“എന്റെ ദൈവങ്ങളെ…. അഗ്നിയോ…..മോളെ അത് ഭൈരവശ്ശേരി മനയിൽ നിന്നും വന്ന കുട്ടിയാ….അവനൊന്ന് വിളിച്ചുകൂടി ഇല്ലല്ലോ……മോളെ അയാൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള മുറി ഏതാണെന്നുവച്ചാൽ വൃത്തിയാക്കി കൊടുക്കണം….ഭക്ഷണം കൊടുക്കണം… ബ്രാഹ്മണനാണ് ഇറച്ചിയും മീനും ഒന്നും കൊടുക്കരുത്….അയാൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടാകാതെ നോക്കണം, ഞങ്ങൾ ഇപ്പൊ തന്നെ തിരിക്കുവാ ഇവിടന്ന്….”

കാൾ കട്ട്‌ ആയതും യക്ഷമി ഫോൺ സോഫയിലേക്ക് ഇട്ടു….. ഭൈരവശ്ശേരിയെന്ന് കേട്ടപ്പോ തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഫുട്ബോൾപോലെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി വന്നിരുന്നു…..ഒരു മാസത്തിനുമുമ്പ് വല്യച്ഛനും അച്ഛനുംകൂടെ തിരുവനന്തപുരത്ത് ഏതോ നാട്ടുവൈദ്യനെ കാണാൻ പോയത് യക്ഷമി ഓർത്തു…. മഹാദേവ ഇപ്പൊ വന്നത് വൈദ്യനാണോ,…ഏതോ physiotherapist ആണെന്ന് കരുതി…..അല്ലെങ്കിലും അയാളെ കണ്ടാൽ വൈദ്യനാണെന്ന് തോന്നണ്ടേ….

അവളോടി ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി, അഗ്നി കസേരയിൽ ചാഞ്ഞുകിടന്ന് ഉറക്കമായിരുന്നു,…. ഒത്തിരി ദൂരേന്ന് വന്നതല്ലേ ക്ഷീണം കാണും….

“അതേയ്….”
യക്ഷമി വിളിച്ചതും അഗ്നി സംശയത്തോടെ കണ്ണുതുറന്നു…പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ ശരീരത്തിലാകെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഓടിനടന്നു….കല്ലിൽ കൊത്തിയ ശില്പത്തിന്റേതുപോലെയുള്ള ഉടലഴക്… സാക്ഷാൽ ദേവിതന്നെ

“ദേവി വിളിച്ചോ……”

“ഉവ്വ്…. അകത്തേക്ക് വരു….ഏത് മുറി വേണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് ഒരുക്കി തരാം….”
യക്ഷമി പറഞ്ഞതും അഗ്നി വീണ്ടും കസേരയിലേക്ക് ചാരി കിടന്നു…..