അന്ന ജോൺ 3 [മരിയ] 32

കുറച്ചു മുന്നേ വരെ നല്ല തുടുത്തിരുന്ന ആ മുഖം ഇപ്പോൾ കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു വീർത്തിട്ടുണ്ട്.

ഞാനവളുടെ മേലെ നിന്നെണീറ്റു. മുണ്ട് ശരിക്കും ഉടുത്ത് അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. ഫോണിലെ ടോർച്ചടിച്ച് അവളെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടു വിട്ടു.

‘കരയല്ലേ, ഇനി ഞാനൊന്നും ചെയ്യില്ല, പറ്റിപ്പോയി’,… മുതലായ പല ആശ്വാസവാക്കുകളും ഞാൻ ചൊരിഞ്ഞെങ്കിലും ആ കണ്ണീരു മാത്രം തോർന്നില്ല.

അതോടെ അവളെന്നെ കണ്ടാൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെയായി. പണ്ടൊക്കെ പാളി ഒന്ന് നോക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്യുമായിരുന്നെങ്കിൽ പിന്നങ്ങോട്ട് പട്ടി വില ആയി. അത് മാറാൻ ഞങ്ങളുടെ ആദ്യരാത്രി വരെ സമയമെടുത്തു.

ഇന്നും അവളുടെ കരച്ചിലാണ് എന്റെ ദൗർബല്യം. അവൾടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞാൽ എന്ത് ദേഷ്യം ആണെങ്കിലും ഞാൻ പിന്നെ മിണ്ടില്ല.

അന്നത്തെ എന്റെ കന്നംതിരിവിന്റെ ഫലം അവളുടെ മാർക്ക്ലിസ്റ്റിൽ കാണാം. ഡിഗ്രിക്ക്‌ ആകെ കുറഞ്ഞ grade കിട്ടിയത് അടുത്ത ദിവസം നടന്ന എക്സാമിന് മാത്രമാണ്.

പിന്നെ അവളെങ്ങനെ കരഞ്ഞിട്ടില്ല, ജീവിതം സ്വസ്ഥം, ശാന്തം… ഇപ്പോ ജോലി രാജി വെച്ച് നാട്ടിലേക്ക് പോന്നത്തോടെ അതിലും സമാധാനം…

പിന്നെ വേറൊരു സന്തോഷം എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ ഇവിടേക്ക് എത്തിയതോടെ അന്നയുടെ കഴപ്പ് കുറച്ചു കൂടിയിട്ടുണ്ട് എന്നതാണ്.

ഇത്ര കാലം പിജി യുടെ ടെൻഷൻ, പ്രൊജക്റ്റ്‌ ടെൻഷൻ, നെറ്റ് എക്സാമിന്റെ ടെൻഷൻ… അങ്ങനൊക്കെ ആയിരുന്നല്ലോ… ഇപ്പോ എല്ലാം ഒന്നൊതുങ്ങിയതോടെ ഉള്ളിലുള്ള കഴപ്പ് പുറത്തു വരുന്നതാണ്.

പിന്നെ അവളെ കുനിച്ചും വളച്ചും എങ്ങനെ വേണേലും ഊക്കാനുള്ള കഴപ്പ് എനിക്കെപ്പഴും ഉള്ളോണ്ട് കുഴപ്പമില്ല.