പുറത്ത് മഴ പെയ്തു തോർന്നിരുന്നു. പുലരി വെളിച്ചം ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, വിയർപ്പും പ്രണയവും കലർന്ന ശരീരങ്ങളോടെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം പുണർന്ന് ആ വലിയ മുറിയിൽ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു. ആ രാത്രി ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ എല്ലാ അതിർവരമ്പുകളും എന്നെന്നേക്കുമായി മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആ കനത്ത ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും പതുക്കെ ഉണർന്നപ്പോൾ സമയം ഒൻപത് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ പ്രഭാതവെളിച്ചം ആയിഷയുടെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിൽ തട്ടി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിയർപ്പിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും മണം അപ്പോഴും ആ മുറിയിൽ തങ്ങിനിന്നിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ ആയിഷ എന്നെത്തന്നെ നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തലേദിവസത്തെ കാമഭ്രാന്തിന് പകരം ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയും പ്രണയവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
”നീ ഉണർന്നോ റഹീം?” അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വരച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
”ഉം… നീ കുറെ നേരമായോ എഴുന്നേറ്റിട്ട്?” ഞാൻ അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈകൾ ഇട്ട് എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
”ഇല്ല, കുറച്ചായി. നിന്റെ ഈ ഉറക്കം നോക്കി കിടക്കാൻ നല്ല രസമാ…” അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ താടിയിൽ പതുക്കെ തലോടി. “പക്ഷേ… എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല റഹീം. നമ്മൾ ഇന്നലെ രാത്രി…”
”ഇന്നലെ രാത്രി നമ്മൾ ഒന്നായി ആയിഷാ… ഇനി അതിൽ ഒരു സംശയവുമില്ല,” ഞാൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
