മഴയുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ കുറഞ്ഞുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ട് ഇപ്പോഴും നമ്മെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം ജനിച്ചിരുന്നു — പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കലിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും വെളിച്ചം.
”നിന്നെ ഞാൻ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കില്ല, ആയിഷാ,” ഞാൻ അവളുടെ മുടിയിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടാകും. എത്രത്തോളം കഴിയുമോ അത്രയും.”
അവൾ എന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ പിടിയിൽ ഒരു പുതിയ വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആ രാത്രിയിൽ, ആ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ, ഒരു പുതിയ ലോകം കണ്ടുതുടങ്ങിയിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യസ്നേഹം മാത്രം പ്രധാനമായ ഒരു ലോകം.
പതുക്കെ മെഴുകുതിരി വീണ്ടും കത്തിച്ചപ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഒരു പുതിയ മിഴിവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിലൂടെ പരസ്പരം നോക്കിയപ്പോൾ, ആ നോട്ടത്തിൽ വാക്കുകൾക്കപ്പുറമുള്ള ഒരു വാഗ്ദാനം ഉണ്ടായിരുന്നു — നമ്മൾ ഒരുമിച്ചായിരിക്കുമെന്ന വാഗ്ദാനം. സാവധാനം, ഭയമില്ലാതെ, സ്നേഹം മാത്രം നിറഞ്ഞ ഹൃദയങ്ങളോടെ.
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഞാൻ മറ്റൊരു മെഴുകുതിരി കൊണ്ടുവന്ന് കത്തിച്ചു. മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചം ഹാളിലാകെ പടർന്നപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ മുഖങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. ആയിഷയുടെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും നനഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ ഒരു പുതിയ തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു — ആശ്വാസത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും തിളക്കം.
ഞാൻ അവളുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ തോളുകൾ തൊട്ടു നിന്നു. അവൾ തലകുനിച്ച് എന്റെ കൈയിൽ തന്റെ കൈ വെച്ചു. ഞാൻ അവളുടെ വിരലുകൾ മൃദുവായി പിടിച്ചു.
