അവളുടെ ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ മാറ്റിമറിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇരുപത്തിയൊന്ന് വയസ്സുകാരനായ എന്റെ മനസ്സ് ആ നിമിഷം വല്ലാത്തൊരു ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. എന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത് എന്റെ അബ്ബുവിന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യയാണ്, എന്റെ ഉമ്മയുടെ സ്ഥാനത്തുള്ളവൾ. പക്ഷേ, എന്റെ മനസ്സിന് അവളെ അങ്ങനെ കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ദുരിതങ്ങൾ മാത്രം അനുഭവിച്ച, സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടി കൊതിക്കുന്ന ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയായി മാത്രമേ എനിക്ക് ആയിഷയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് വലിയൊരു ഇടിമുഴക്കത്തോടെ മഴ ശക്തിപ്പെട്ടു. കാറ്റിൽ ഹാളിലെ ജനലുകൾ ശക്തിയായി അടിച്ചു. മെഴുകുതിരി നാളം അണയാൻ തുടങ്ങി. ഭയം കാരണം ആയിഷ പെട്ടെന്ന് സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ തൊട്ടടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും, സുഗന്ധവും എനിക്ക് തൊട്ടറിയാമായിരുന്നു. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ, ആ ജനൽപ്പാളികൾക്കിടയിലൂടെ വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൽ, ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലെ അകലം വളരെ വേഗത്തിൽ കുറയുകയായിരുന്നു…
മെഴുകുതിരി നാളം പാറിപ്പറന്ന് ഒടുവിൽ അണഞ്ഞുപോയി. വീണ്ടും ഹാളിലേക്ക് കനത്ത ഇരുട്ട് പെയ്തിറങ്ങി. പുറത്ത് ജനലുകളിൽ വന്ന് അടിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
ആ ഇരുട്ടിൽ, ആയിഷയുടെ വേഗത്തിലുള്ള ശ്വാസതാളം എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിനൊപ്പം മത്സരിക്കുകയായിരുന്നു. ഭയം കൊണ്ടോ അതോ മറ്റെന്തോ വികാരം കൊണ്ടോ അവൾ എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ സാമീപ്യം, ആ തണുത്ത രാത്രിയിലും എന്നിൽ വല്ലാത്തൊരു ചൂട് പടർത്തി.
