”നിന്നോട് ഞാൻ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയണമെന്നുണ്ട്, റഹീം,” അവൾ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ വാക്കുകൾ മതിയാവുന്നില്ല. നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ കേൾക്കുമ്പോൾ… ഞാൻ സുരക്ഷിതയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.”
”പറയൂ ആയിഷാ. എല്ലാം പറയൂ. ഞാൻ കേൾക്കാൻ ഇവിടെയുണ്ട്,” ഞാൻ അവളുടെ കൈയിൽ ലഘുവായി അമർത്തി പറഞ്ഞു.
അവൾ പതുക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ കോളേജ് കാലം, ആ ചെറുക്കനോടുള്ള പ്രണയം, പിന്നീടുള്ള വഞ്ചന, ഗർഭം, അബോർഷൻ, വീട്ടുകാരുടെ പരിഹാസം, അബ്ബുവിന് വിറ്റുകൊടുത്തത് — എല്ലാം അവൾ തുറന്നുപറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദം ചിലപ്പോൾ വിറച്ചു, ചിലപ്പോൾ നിന്നു. ഞാൻ ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ കേട്ടു. അവളുടെ വേദന ഓരോ വാക്കിലും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു.
അവൾ പറഞ്ഞു തീർന്നപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഇത്തവണ അത് കൂടുതൽ സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു.
”നിന്നെ ഞാൻ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ കാണുന്നില്ല, ആയിഷാ. നീ ഒരു ശക്തയായ സ്ത്രീയാണ്. ജീവിതം നിന്നോട് ക്രൂരമായി പെരുമാറിയിട്ടും നീ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഹൃദയം നിലനിർത്തിയിരിക്കുന്നു. അതാണ് ഞാൻ നിന്നിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ കാര്യമായി കാണുന്നത്.”
അവൾ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നന്ദി നിറഞ്ഞിരുന്നു.
”നീ എനിക്ക് ഒരു പുതിയ ജീവിതമായി തോന്നുന്നു, റഹീം. ഈ വീട്ടിൽ വന്നതുമുതൽ ഞാൻ ആദ്യമായാണ് ഇത്ര സമാധാനം അനുഭവിക്കുന്നത്. നിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ… ഭയമില്ല, ഒറ്റപ്പെടലില്ല.”
